Legislator Jurisprudence & Législation
V KZ 10/16 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept request for retrial due to defendant's failure to comply with defense counsel appointment order.

Numéro de cause V KZ 10/16
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court upheld the appellate court's order refusing the defendant's request to retry the case. The defendant had requested a new defense attorney but failed to comply with the court's summons to appoint one within the statutory deadline. The court ruled that the defendant's subjective claims of ineffective representation and unaddressed evidence did not override the mandatory procedural requirement for compliance.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 545 § 2 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.: The court must refuse a request for retrial if the defendant fails to comply with the obligation to appoint defense counsel within the prescribed time limit.

Mots-clés

Généré par l'IA
failure to appoint counsel mandatory court order refusal of retrial request procedural compliance defense attorney appointment

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 545 § 2 k.p.k.
Z przytoczonych na wstępie realiów procesowych wynika w sposób bezsporny, że skazany, będąc wezwany do zrealizowania obowiązku wynikającego z przymusu adwokackiego (art. 545 § 2 k.p.k.), temu wymaganiu nie sprostał.
Art. 530 § 2 k.p.k.
Rodziło to zatem konsekwencje określone w art. 530 § 2 k.p.k., stosowanym odpowiednio w postępowaniu o wznowienie procesu z mocy art.
Art. 93 § 2 k.p.k.
Podkreślić należy, że powyższy przepis ma kategoryczną wymowę, obligując w sytuacji ziszczenia się określonych w nim warunków prezesa sądu oraz podmioty wskazane w art. 93 § 2 k.p.k. do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie, co też zasadnie na gruncie niniejszej sprawy uczyniono.
Art. 120 § 1 k.p.k.
21 -23), o czym poinformowano skazanego, wzywając go w trybie art. 120 § 1 k.p.k. do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia pisma braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez innego obrońcę (k.
art. 120 § 1 k.p.k
21 -23), o czym poinformowano skazanego, wzywając go w trybie art. 120 § 1 k.p.k.
art. 545 § 2 k.p.k
Z przytoczonych na wstępie realiów procesowych wynika w sposób bezsporny, że skazany, będąc wezwany do zrealizowania obowiązku wynikającego z przymusu adwokackiego (art. 545 § 2 k.p.k.), temu wymaganiu nie sprostał.
art. 530 § 2 k.p.k
Rodziło to zatem konsekwencje określone w art. 530 § 2 k.p.k., stosowanym odpowiednio w postępowaniu o wznowienie procesu z mocy art.
art. 545 § 1 k.p.k
530 § 2 k.p.k., stosowanym odpowiednio w postępowaniu o wznowienie procesu z mocy art. 545 § 1 k.p.k.
art. 93 § 2 k.p.k
Podkreślić należy, że powyższy przepis ma kategoryczną wymowę, obligując w sytuacji ziszczenia się określonych w nim warunków prezesa sądu oraz podmioty wskazane w art. 93 § 2 k.p.k.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V KZ 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie T. B., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 marca 2016r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 31 grudnia 2015r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 lipca 2014r., sygn. akt IV Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 stycznia 2014r., sygn. akt V K […], postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

T. B. w dniu 26 marca 2015r. wyraził wolę wznowienia wyżej wskazanego prawomocnie zakończonego postępowania oraz złożył wniosek o ustanowienie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku w tym przedmiocie (k. 1-1v). Wniosek został uwzględniony i zarządzeniem z dnia 14 września 2015r. został skazanemu wyznaczony obrońca z urzędu (k. 10). Skazany wniósł jednak o zmianę tego obrońcy, wskazując z imienia i nazwiska innego, który miałby go reprezentować (k. 16). Zarządzeniem z dnia 8 października powyższego wniosku nie uwzględniono (k. 19).

Wyznaczona z urzędu obrońca po zapoznaniu się z aktami sprawy sporządziła opinię o braku postaw do wznowienia postępowania (k. 21 -23), o czym poinformowano skazanego, wzywając go w trybie art. 120 § 1 k.p.k. do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia pisma braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez innego obrońcę (k. 43). Skazany tego jednak nie uczynił. Konsekwencją powyższego było wydanie zaskarżonego zarządzenia, na które zażalenie złożył T. B., podnosząc, że ustanowiony z urzędu obrońca zrealizował swoje obowiązki w sposób nierzetelny, co miałoby uzasadniać wyznaczenie mu kolejnego.

Wskazał nadto, że w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, nie uwzględniono składanych przez niego wniosków dowodowych, między innymi na okoliczność jego alibi. Ponadto postępowanie to winno podlegać wznowieniu z urzędu z uwagi na wystąpienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych, „które zostały wymienione w osobistej kasacji oskarżonego, która nie została rozpoznana”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Kwestią, która podlegała ocenie w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem skazanego, jest zasadność odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Z przytoczonych na wstępie realiów procesowych wynika w sposób bezsporny, że skazany, będąc wezwany do zrealizowania obowiązku wynikającego z przymusu adwokackiego (art. 545 § 2 k.p.k.), temu wymaganiu nie sprostał. Rodziło to zatem konsekwencje określone w art. 530 § 2 k.p.k., stosowanym odpowiednio w postępowaniu o wznowienie procesu z mocy art. 545 § 1 k.p.k. Podkreślić należy, że powyższy przepis ma kategoryczną wymowę, obligując w sytuacji ziszczenia się określonych w nim warunków prezesa sądu oraz podmioty wskazane w art. 93 § 2 k.p.k. do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie, co też zasadnie na gruncie niniejszej sprawy uczyniono.

Ani wyrażana przez skarżącego subiektywna ocena o nierzetelności opinii sporządzonej przez ustanowionego z urzędu obrońcę, której Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] nie podzielił (k. 19), ani też przekonanie o istnieniu podstaw do wznowienia postępowania nie stanowiły skutecznej argumentacji mogącej zakwestionować zaskarżone zarządzenie. Podobnie jak i twierdzenie - notabene nieprawdziwe - o „nierozpoznaniu” kasacji (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2015r., sygn. V KK 463/14 – k. 7).

Są to bowiem kwestie wykraczające poza zakres oceny wytyczony treścią art. 530 § 2 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. l.n