Legislator Jurisprudence & Législation
V KK 96/15 Généré par l'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for violating mandatory vehicle ban order in summary procedure case.

Numéro de cause V KK 96/15
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court quashed the lower court's verdict regarding the defendant U. Ł., ordering a retrial by the Regional Court. The defendant had agreed to a summary trial with specific penalties, including a vehicle ban, but the lower court ignored these terms when issuing the final judgment. The court ruled that the lower court failed its duty to verify the prosecutor's request against prior agreements and mandatory legal requirements, resulting in a gross violation of both procedural and substantive law.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k.; Art. 42 § 2 k.k.: A court must strictly verify the prosecutor's request for summary proceedings against prior agreements and mandatory sentencing provisions; failure to do so, especially regarding obligatory measures like vehicle bans, constitutes a gross violation of law requiring cassation.

Mots-clés

Généré par l'IA
summary procedure violation mandatory sentencing measure gross violation of law procedural control duty vehicle ban order cassation grounds retrial order

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 335 § 1 k.p.k.
z dnia 30 grudnia 2014r., po uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, U.
art. 343 § 7 k.p.k.
z art. 343 § 7 k.p.k., polegającego na uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wadliwie sformułowanego wniosku prokuratora o skazanie U.
art. 42 § 2 k.k.
i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem, skutkującego rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 42 § 2 k.k. – w wyniku zaniechania orzeczenia obligatoryjnego wobec sprawcy przestępstwa z art.
art. 523 § 1 k.p.k.
Spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 523 § 1 k.p.k., przesądzające o konieczności uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uchylił wyrok zaskarżony w części dotyczącej skazania U.
art. 178a § 1 i 4 k.k.
oraz z art. 178a § 1 i 4 k.k. w zb.
art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem, skutkującego rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art.
art.289 § 2 k.k
Ł.,‎skazanej z art.289 § 2 k.k., art.
art. 335 § 1 k.p.k
z dnia 30 grudnia 2014r., po uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k.
art. 244 k.k
art. 11 § 2 k.k

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V KK 96/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSA del. do SN Mariusz MłoczkowskiProtokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,‎w sprawie U. Ł.,‎skazanej z art.289 § 2 k.k., art. 178 a § 1 i 4 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 10 czerwca 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanej, od wyroku Sądu Rejonowego w Ż.‎z dnia 30 grudnia 2014 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do U. Ł. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Ż. do ponownego rozpoznania;

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 30 grudnia 2014r., po uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, U. Ł. została uznana za winną popełnienia występków z art. 289 § 2 k.k. oraz z art. 178a § 1 i 4 k.k. w zb. art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzone zostały jej odpowiednio kary 10 oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara łączna roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; wykonanie kary łącznej zawieszono na okres 4 lat; oddano oskarżoną na okres próby pod dozór kuratora sądowego oraz zobowiązano ją do poddania się leczeniu odwykowemu; oskarżona została zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.Powyższy wyrok, wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron procesu, uprawomocnił się w dniu 9 stycznia 2015r.Kasację od tego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny.

Zaskarżył go w całości na niekorzyść U. Ł., w zakresie jej dotyczącym, z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 524 § 3 k.p.k. Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., polegającego na uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wadliwie sformułowanego wniosku prokuratora o skazanie U. Ł. bez przeprowadzenia rozprawy, za popełnienie przestępstw z art. 289 § 2 k.k. oraz art. 178a § 1 i 4 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem, skutkującego rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 42 § 2 k.k. – w wyniku zaniechania orzeczenia obligatoryjnego wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Oczywiście zasadne było stanowisko Prokuratora Generalnego, że wyrok w zaskarżonej części zapadł z rażącym naruszeniem prawa wskazanym w zarzucie kasacji.W postępowaniu przygotowawczym oskarżona wyraziła wolę dobrowolnego poddania się karze i w toku jej przesłuchania w dniu 4 września 2014r. uzgodnione zostały pomiędzy stronami warunki konsensualnego zakończenia postępowania, do których należało: wymierzenie kary pozbawienia wolności w rozmiarze 10 miesięcy za czyn z art. 289 § 2 k.k. oraz kary 6 miesięcy za czyn z art. 178a § 1 i 4 k.k. i art. 244 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; kary łącznej roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby; w ramach probacji - ustanowienie dozoru kuratora sądowego oraz poddanie się leczeniu odwykowemu; orzeczenie środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat i podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie go na tablicy ogłoszeń w budynku Sądu Rejonowego przez okres miesiąca (k. 67).Treść dołączonego przez prokuratora do aktu oskarżenia wniosku o skazanie U.

Ł. bez przeprowadzenia rozprawy (k. 149) jednoznacznie wskazuje, że nie zostały nim objęte uzgodnione uprzednio środki karne. Rozstrzygając w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonej na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2014r. Sąd Rejonowy nie dostrzegł tego braku i wydał wyrok skazujący, który całokształtem orzeczenia o karze nie odpowiadał konsensusowi przyjętemu w toku przesłuchania U. Ł. w dniu 4 września 2014r.Niewątpliwym jest, że sąd, do którego oskarżyciel publiczny kieruje wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k., z uwagi na treść art. 343 § 7 k.p.k., zobligowany jest do szczegółowej tak formalnej, jak i merytorycznej kontroli takiego pisma procesowego.

W jej ramach, co oczywiste, niezbędnym jest sprawdzenie czy przedłożone przez prokuratora propozycje pozostają zgodne z uprzednimi ustaleniami stron, a także czy nie popadają w sprzeczność z przepisami prawa materialnego. W przypadku braku pozytywnego wyniku tej weryfikacji sąd nie może uwzględnić wniosku, co rodzi konieczność rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.) bądź też na posiedzeniu, za zgodą oskarżonego, może dojść do modyfikacji konwalidującej uchybienia, która będzie czyniła zadość kryteriom z art. 335 § 1 k.p.k.

W tej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2014r. Sąd Rejonowy procedował pod nieobecność stron procesu (k. 173).Fakt, że poczynione w toku postępowania przygotowawczego ustalenia odnoszące się do kształtu orzeczenia o karze nie przystają do wniosku o skazanie bez rozprawy oraz do wyroku wydanego w trybie art. 343 § 6 k.p.k. przekonuje, że Sąd nie sprostał wymogom kontroli, o której mowa wyżej. Wyrazem tego było pominięcie istotnych, uzgodnionych uprzednio elementów warunkujących dopuszczalność uwzględnienia wniosku (zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat i podanie wyroku do publicznej wiadomości), a w konsekwencji wydanie orzeczenia o odpowiedzialności karnej oskarżonej z rażącą obrazą prawa materialnego – art. 42 § 2 k.k. Wszak drugi z czynów przypisanych U.Ł. stanowił takie przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 178a § 1 i 4 k.k.), które implikowało obligatoryjne orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.W świetle powyższego trzeba uznać, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem prawa procesowego – art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., a także prawa materialnego – art. 42 § 2 k.p.k., które miały charakter rażący i mający istotny wpływ na jego treść.

Spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 523 § 1 k.p.k., przesądzające o konieczności uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uchylił wyrok zaskarżony w części dotyczącej skazania U. Ł. i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W jego toku niezbędnym będzie uniknięcie dotychczasowych uchybień i doprowadzenie do skorygowania wniosku prokuratora na posiedzeniu (za zgodą oskarżonej) w sposób czyniący zadość wymogom art. 335 § 1 k.p.k. bądź też, zgodnie z art. 343 § 7 k.p.k., stwierdzenie konieczności rozpoznania sprawy na rozprawie.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.