Supreme Court dismisses cassation appeal regarding involuntary psychiatric hospitalization due to lack of significant health deterioration. The court rejects the claim that the lower court failed to assess the legal prerequisites for involuntary admission. The decision emphasizes the strict interpretation required for psychiatric hospitalization orders to protect individual rights. The appeal is dismissed because the lower court's findings were not legally erroneous. The court notes that the case does not present a significant legal issue requiring cassation review. The ruling upholds the lower court's decision to deny the request for involuntary placement. The appellant's argument regarding the necessity of significant health deterioration is rejected. The court finds no obvious merit in the cassation complaint under the relevant procedural rules. The decision confirms that the lower court correctly applied the law regarding psychiatric admission criteria. The outcome reinforces the high threshold for involuntary psychiatric hospitalization in Polish law.

Sygn. akt V CSK 618/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku M.S.‎przy uczestnictwie R.S.‎o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym bez wymaganej zgody,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego we W.‎z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt XIII Ca …/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego we W. adwokatowi W.R. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy stwierdził potrzebę przyjęcia uczestnika postępowania R.S. do szpitala psychiatrycznego. Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia i oddalił wniosek o umieszczenie uczestnika w szpitalu psychiatrycznym. W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie nie zostały spełnione przesłanki orzeczenia o umieszczeniu w szpitalu psychiatrycznym bez wymaganej zgody, określone w art. 29 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (jedn. tekst:

Dz.U. 2017.882.). Wnioskodawczyni zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 19 lipca 2017 r. naruszenie art. 29 § 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego oraz art. 382 w związku z art. 278 § 1 k.p.c., a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadniła występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego przesłanki znacznego pogorszenia stanu zdrowia psychicznego, o której mowa w art. 29 § 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Ponadto powołała się na oczywistą zasadność złożonej skargi kasacyjnej ze względu na naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 382 w związku z art. 278 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosowanie przepisów ustawy o ochronie zdrowia psychicznego wymaga ze względu na konsekwencje wydawanych na jej podstawie orzeczeń ścisłej, wręcz restrykcyjnej wykładni i bezwzględnego przestrzeganie wymogu, aby wydane orzeczenie było celowe z punktu widzenia dobra i interesu osoby, której dotyczy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1996 r., III CZP 6/96, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1996 r., II CRN 201/95, z dnia 16 kwietnia 2009 r., z dnia 14 kwietnia 2011 r., IV CSK 483/10, z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 234/10, z dnia 5 lutego 2016 r., IV CSK 710/15).Z treści skargi kasacyjnej wnioskodawczyni nie wynika, aby z punktu widzenia tych założeń, na tle dokonanych w sprawie ustaleń wystąpiła potrzeba interpretacji przesłanki znacznego pogorszenia stanu zdrowia psychicznego, określonej w art. 29 § 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, w płaszczyźnie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., tj. zagadnienia objętego podstawami kasacyjnymi, doniosłego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązanego dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.W jeszcze większym stopniu brak podstaw do stwierdzenia przesłanki oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowił art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2016.1714) oraz § 14 ust. 1 pkt 3 i § 16 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714). jw a.ł