Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
V CSK 52/15 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding mandatory road establishment, ruling public road manager not a necessary party.

Numéro de cause V CSK 52/15
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by private parties against a lower court's order to establish a mandatory road. The applicants argued that the public road manager should have been a party to the proceedings and that the court failed to properly interpret relevant civil code articles. The court held that the road manager is not a directly interested party under the Civil Procedure Code and that their potential opinion on safety does not justify their participation, thus rejecting the procedural defect claim.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 626 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: The road manager of a public road is not a directly interested party in proceedings to establish a mandatory road and is not required to participate in the proceedings.

Mots-clés

Généré par l'IA
mandatory road establishment public road manager civil procedure code necessary party cassation appeal dismissal directly interested party procedural defect

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 626 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Dlatego też odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989: 2 k.p.c.).
art. 285 § 2 k.c
z art. 285 § 2 k.c.Odnosząc się do tej argumentacji, należy stwierdzić, co następuje.Stosownie do art.
art. 626 § 1 k.p.c

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt V CSK 52/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z wniosku R. P. i M. P.‎przy uczestnictwie S. G., Z. G., K. J., Z. J., B. K., K. K., Skarbu Państwa-Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Świdnica‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 sierpnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postepowania Skarbu Państwa-Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Świdnica od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy‎z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II Ca 223/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarżący wskazał jako przyczyny mające uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nieważność postępowania spowodowaną niewezwaniem do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania „zarządcy drogi wojewódzkiej" oraz potrzebą dokonania wykładni art. 145 § 1 - 3 w zw. z art. 285 § 2 k.c.Odnosząc się do tej argumentacji, należy stwierdzić, co następuje.Stosownie do art. 626 § 1 k.p.c., we wniosku o ustanowienie drogi koniecznej należy wskazać właścicieli wszystkich nieruchomości, przez które mogłaby prowadzić droga, aby nieruchomość wnioskodawcy miała odpowiedni dostęp do drogi publicznej.

Jest rzeczą jasną, że zarządca drogi publicznej nie należy do kategorii bezpośrednio zainteresowanych, którzy z mocy tego przepisu powinny być uczestnikami postępowania. Nie jest też uzasadnieniem dla wezwania tego zarządcy do udziału w sprawie podnoszona w skardze kasacyjnej celowość wyrażenia ewentualnej opinii przez tego zarządcę co do zapewnienia bezpieczeństwa projektowanej drogi koniecznej. Stąd też nie było potrzeby aby zarządca ten był uczestnikiem postępowania, a podniesiony z tej przyczyny zarzut nieważności postępowania jest oczywiście chybiony.

Skarżący nie uzasadnił też w sposób przekonujący, że na tle rozpoznawanej sprawy zachodzi potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego na temat przesłanek ustanawiania drogi koniecznej. Dlatego też odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989: 2 k.p.c.).