Legislator Jurisprudence & Législation
SNO 56/10 Généré par l'IA

Supreme Court transfers disciplinary case to another court due to witness proximity and economic efficiency.

Numéro de cause SNO 56/10
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Partiellement admis (Partially Allowed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court ordered the transfer of a disciplinary case against a judge to a different appellate disciplinary court. The lower court requested this transfer because most witnesses resided near the new court's location rather than the original one. The Supreme Court agreed, citing procedural economy and the specific statutory conditions for transferring jurisdiction based on witness distribution.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

art. 36 k.p.k.; art. 128 u.s.p.: A higher court may transfer a disciplinary case to a peer court if the majority of witnesses reside near the new court, ensuring procedural economy.

Mots-clés

Généré par l'IA
disciplinary proceedings judicial transfer witness proximity procedural economy jurisdiction transfer

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 36 k.p.k.
Zgodnie z art. 36 k.p.k., który w postępowaniu
art. 128 u.s.p.
dyscyplinarnym wobec sędziów stosuje się odpowiednio na podstawie art. 128 u.s.p.,
art. 36 k.p.k
Zgodnie z art. 36 k.p.k., który w postępowaniu

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 STYCZNIA 2011 R.

SNO 56/10

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Irena Gromska-Szuster, Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd

Najwyższy

–

Sąd

Dyscyplinarny

z udziałem

protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 25

stycznia 2011 r. wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w A. z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt ASD (…), na podstawie

art. 36 k.p.k.

p o s t a n o w i ł : p r z e k a z a ć s p r a w ę o b w i n i o n e g o sędziego Sądu

Rejonowego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B. d o

merytorycznego rozpoznania.

Uzasadnienie

Do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. wpłynął wniosek o

rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego, obwinionego z art.

107 § 1 u.s.p. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Sąd ten zwrócił się z

inicjatywą do Sądu Najwyższego – Sadu Dyscyplinarnego o przekazanie sprawy

obwinionego sędziego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B.,

motywując to okolicznością, że większość osób, które należy wezwać na rozprawę

dyscyplinarną, zamieszkuje w pobliżu siedziby Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w B., a z dala od Sądu właściwego w sprawie.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w A. jest zasadna i

zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 36 k.p.k., który w postępowaniu

dyscyplinarnym wobec sędziów stosuje się odpowiednio na podstawie art. 128 u.s.p.,

sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi

równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę,

zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Nie ulega wątpliwości, że

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny jest sądem wyższego rzędu względem Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego. Nie ulega też wątpliwości, że przesłanki

odstąpienia od reguły właściwości miejscowej w drodze skorzystania z wyjątkowego

uprawnienia przewidzianego w art. 36 k.p.k. są w rozpoznawanej sprawie spełnione.

We wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej zawarto żądanie przesłuchania na

rozprawie pięciu świadków, z czego czterech zamieszkuje lub urzęduje w obrębie

aglomeracji B. (…), zaś jeden w C., położonym w odległości 56 kilometrów od B. W

A. zamieszkuje jedynie obwiniony sędzia Sądu Rejonowego. W tej sytuacji poza

sporem pozostaje, że względy ekonomiki procesowej przemawiają za rozpoznaniem

przedmiotowej sprawy w B., a nie w A.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.