Supreme Court dismissed lawyer's appeal against judge's disciplinary refusal to permit criminal prosecution for defamation.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court upheld the Disciplinary Court's decision to deny permission for a private lawyer to prosecute a judge for defamation. The court found the disciplinary body correctly concluded that the letter in question contained only procedural observations regarding a bankruptcy ruling and did not constitute a criminal act of defamation. Consequently, the court determined there was no reasonable suspicion of a crime, validating the lower court's refusal to grant the prosecution permit.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 80 § 2c ust. 1 k.p.s.; Art. 212 k.k.: Permission for criminal prosecution requires reasonable suspicion of a crime; mere disagreement with a judge's procedural assessment or denial of a request for clarification does not constitute defamation.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
UCHWAŁA Z DNIA 2 GRUDNIA 2004 R.
SNO 52/04
Przewodniczący: sędzia SN Przemysław Kalinowski.
Sędziowie SN: Helena Ciepła (sprawozdawca), Bronisław Czech.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny
w Warszawie na posiedzeniu z
udziałem Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz
protokolanta w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 2
grudnia 2004 r. w związku odwołaniem oskarżycielki prywatnej radcy prawnego
od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 sierpnia 2004
r., sygn. akt (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego
u c h w a l i ł:
1) u t r z y m a ć w m o c y zaskarżoną u c h w a ł ę,
2) kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Oskarżycielka prywatna radca prawny wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie
na pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do odpowiedzialności karnej za
popełnienie przestępstwa pomówienia z art. 212 k.k.
Zdaniem oskarżycielki prywatnej sędzia Sądu Okręgowego popełniła
przestępstwo pomówienia jej w piśmie z dnia 28 listopada 2003 r. adresowanym
do Grzegorza N. o takie postępowanie, które mogło ją narazić na utratę zaufania
potrzebnego do wykonywania zawodu radcy prawnego. Pismo to stanowiło
odpowiedź na skargę Grzegorza N. – mocodawcy radcy prawnego i zawierało
między innymi relację z przebiegu postępowania w sprawie o zakazanie
Grzegorzowi N., na podstawie art. 172 § l Prawa upadłościowego, prowadzenia
działalności gospodarczej, które zostało orzeczone postanowieniem Sądu
Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2002 r. Według twierdzeń oskarżycielki
postanowienie
to,
rozpowszechniane
potwierdzone
przez
za
zgodność
pełnomocników
z
Wojewody
oryginałem,
(...)
w
było
sprawach
gospodarczych prowadzonych przez sąd gospodarczy oraz przez sąd
arbitrażowy. W tej sytuacji Grzegorz N. powziął wątpliwość co do jej
rzetelności oraz przestrzegania tajemnicy zawodowej i wezwał ją do złożenia
wyjaśnień. Ona z kolei wezwała sędziego Sądu Okręgowego do sprostowania
treści pisma z dnia 28 listopada 2003 r., czemu ta odmówiła.
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 27 sierpnia 2004 r. w
sprawie sygn. akt (...) odmówił zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu
Okręgowego do odpowiedzialności karnej. Uznał, że nie zachodzi – wymagane
przepisem art. 80 § 2c Prawa o ustroju sądów powszechnych do udzielenia
zezwolenia – uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa. W ocenie tego
Sądu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie daje
podstawy do przyjęcia, że sędzia Sądu Okręgowego popełniła przestępstwo
pomówienia oskarżycielki prywatnej. Zawarte w piśmie z dnia 28 listopada
2002 r. oceny dotyczyły jedynie sposobu procedowania sędziów orzekających w
sprawie Grzegorza N., mocodawcy radcy prawnego. Nie odnosiły się natomiast
do jej zachowania. Zdaniem Sądu Dyscyplinarnego twierdzenie oskarżycielki,
że sędzia Sądu Okręgowego pomówiła ją w wymienionym piśmie o to, że
rozpowszechniła treść postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2002
r. i w ten sposób naraziła ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania
zawodu radcy prawnego, nie znajduje podstaw w treści tego pisma, lecz jest
dowolnym wnioskowaniem oskarżycielki prywatnej.
W zażaleniu na tę uchwałę oskarżycielka zarzuciła:
naruszenie przepisów art. 80 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 32
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na
przyjęciu, że zarzut po-
mówienia jest jedynie dowolnym wnioskowaniem oskarżycielki prywatnej,
nieuwzględnienie, iż wniosek ten został wysnuty przez Grzegora N., a
dopiero następnie przez oskarżycielkę;
pominięcie przez Sąd Dyscyplinarny, że „w piśmie sędziego Sądu
Okręgowego jednoznacznie wskazany jest związek przyczynowy posiadania
przedmiotowego postanowienia przez wskazane we wniosku Grzegorza N.
osoby, z faktem otrzymania przez oskarżycielkę tego postanowienia dnia 5
maja 2002 r., a nie tylko, jak przyjął Sąd Dyscyplinarny, fakt wydania na
wniosek oskarżycielki odpisu postanowienia.”
W konkluzji wniosła „o uchylenie zaskarżonej uchwały i podjęcie uchwały
o udzieleniu zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu
Okręgowego”.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Stanowisko Sądu Apelacyjnego- Sądu Dyscyplinarnego nie może być
skutecznie zwalczane, albowiem znajduje uzasadnienie w przepisach art. 80 § 2
Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 212 k.k. Skarżąca bezpodstawnie
kwestionuje dokonaną przez ten Sąd ocenę zebranego materiału. Pismo z dnia
28 listopada 2003 r. nie zawiera, jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny – Sąd
treści
Dyscyplinarny,
świadczących
o
pomówieniu
skarżącej
o
rozpowszechnianie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2002 r.
orzekającego
wobec
mocodawcy
skarżącej
sankcję
z
art.172
Prawa
upadłościowego.
Skarżąca w zażaleniu przeciwstawia ustaleniom Sądu Apelacyjnego – Sądu
Dyscyplinarnego własną ocenę treści wymienionego pisma, korzystną dla jej
wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności, ale
oderwaną od stwierdzonego w nim jedynie faktu wydania skarżącej odpisu
postanowienia z dnia 4 kwietnia 2002 r. Akcentowana przez skarżącą
okoliczność, że z pisma z dnia 28 listopada 2002 r. wniosek o pomówieniu,
pierwszy wysnuł jej mocodawca, nie ma znaczenia prawnego. Wniosek ten jako
błędny, pozostaje bowiem bez wpływu na ocenę, czy zachodzi dostateczne
podejrzenie popełnienia przestępstwa.
W konsekwencji prawidłowa ocena przez Sąd Apelacyjny – Sąd
Dyscyplinarny zebranego materiału dowodowego nie dawała podstawy do
przyjęcia, że sędzia Sądu Okręgowego popełniła przestępstwo pomówienia
skarżącej. Nie zostały zatem naruszone przepisy powołane przez skarżącą w
zażaleniu, co skutkowało utrzymanie zaskarżonej uchwały w mocy.