Legislator Jurisprudence & Législation
III PK 25/14 Généré par l'IA

Cassation appeal dismissed because the legal issue regarding fixed-term contract conversion was already resolved by the Supreme Court.

Numéro de cause III PK 25/14
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court judgment ordering the employer to reinstate the employee. The appellant argued that the law required automatic conversion to an indefinite-term contract after 24 months of employment under crisis legislation. The court rejected this claim because the specific legal issue had already been definitively resolved by a prior Supreme Court ruling in a different case. Consequently, the court found no need to re-examine the matter as the legal question was no longer open to diverse interpretation.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39821 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the existence of a significant legal issue is inadmissible if the Supreme Court has already established a definitive position on that issue in a previous ruling, thereby eliminating the possibility of diverse judicial interpretation.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue fixed-term contract conversion economic crisis legislation indefinite-term employment precedent binding effect labor law interpretation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 39821 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.
i art. 39821 w związku z art.
Art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców przez błędną jego wykładnię, art.
art. 251 k.p
o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców przez błędną jego wykładnię, art. 251 k.p.
art. 11 k.p
przez jego niezastosowanie i art. 11 k.p.
art. 60 k.c
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego, na podstawie art. 3989 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02).
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2014 r., III PZP 2/14
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt III PK 25/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa P. K.‎przeciwko P. Spółce Akcyjnej w P. ‎o dopuszczenie do pracy, wynagrodzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. ‎z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt VI Pa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 345 (trzysta czterdzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 października 2013 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w S. – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 17 lipca 2012 r., którym nakazano pozwanej Zakładom Chemicznym „P.” S.A. w P. dopuścić powoda P. K. do pracy na poprzednich warunkach i zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.431,08 zł tytułem wynagrodzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i zmianę przez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców przez błędną jego wykładnię, art. 251 k.p. przez jego niezastosowanie i art. 11 k.p. w związku z art. 65 oraz art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na rozstrzygnięciu kwestii, „czy w sytuacji, gdy zawarta na czas określony umowa o pracę uległa rozwiązaniu z upływem 24 miesięcy zatrudnienia z uwagi na przekroczenie łącznego okresu zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony w okresie obowiązywania ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego, to pomimo faktu, że zgodną wolą stron, o której mowa w art. 11 k.p., nie było zawarcie w sposób dorozumiany (przez dopuszczenie do pracy) umowy o pracę na czas nieokreślony, należy przyjąć, że strony zawarły taką umowę (bezterminową) czy też doszło, zgodnie z art. 11 k.p., do zawarcia w sposób dorozumiany umowy o pracę do dnia, do którego miała trwać zgodnie z oświadczeniami stron ostatnia z zawartych przez strony umów terminowych, gdyż zgodną wolą stron nie było kontynuowanie zatrudnienia po tym okresie, a niewątpliwie w przypadku zawarcia kolejnej terminowej umowy na piśmie rozwiązałaby się ona z upływem okresu, na który została zawarta”.Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie i zawierać argumenty na poparcie tego twierdzenia.W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż skarżąca wskazała na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie prawne wymaga sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia argumentów prawnych, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Nie istnieje przy tym możliwość stwierdzenia, że w sprawie występuje zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego i wyraził swój pogląd we wcześniejszej uchwale, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02).

Tego rodzaju sytuacja występuje zaś w sprawie niniejszej. Problem prawny przedstawiony przez skarżącą budził bowiem poważne wątpliwości i był różnorodnie rozstrzygany w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, w związku z czym zaistniała potrzeba zajęcia w tym przedmiocie stanowiska przez powiększony skład Sądu Najwyższego. Wątpliwości zostały rozstrzygnięte uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2014 r., III PZP 2/14 (niepublikowaną), zgodnie z którą przekroczenie 24 miesięcznego okresu zatrudnienia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U.

Nr 125, poz. 1035 ze zm.), jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony.Sąd Najwyższy zajął już zatem stanowisko w przedmiocie problemu prawnego sygnalizowanego przez skarżącą, wobec czego nie ma możliwości uznania, iż kwestia ta aktualnie stanowi istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., skoro ujawnione na tle art. 13 ust. 1 ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego poważne wątpliwości były już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który rozstrzygnął je podjętą w powiększonym składzie uchwałą, a treść tej uchwały nie daje żadnych przesłanek do uznania, ażeby można było za trafne uznać stanowisko prezentowane przez skarżącą, że skutkiem przekroczenia 24 miesięcznego okresu zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. nie jest związanie stron umową o pracę na czas nieokreślony.

Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego, na podstawie art. 3989 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.