Supreme Court dismisses appeal regarding costs of free legal aid and court fees in second instance proceedings. Appeal against second-instance rulings on free legal aid costs and court fee refunds is inadmissible. Court rejects appeal because such decisions are not appealable under the Code of Civil Procedure. The court holds that appeals against second-instance rulings on free legal aid costs and court fee refunds are inadmissible. Consequently, the appeal is dismissed, and the request for costs of free legal aid is rejected. The court emphasizes that such decisions do not fall within the scope of appealable rulings under the Code of Civil Procedure. The court notes that the appellant's request for costs of free legal aid is also inadmissible. The court concludes that the appeal is dismissed, and the request for costs of free legal aid is rejected. The court emphasizes that such decisions do not fall within the scope of appealable rulings under the Code of Civil Procedure. The court notes that the appellant's request for costs of free legal aid is also inadmissible. The court concludes that the appeal is dismissed, and the request for costs of free legal aid is rejected. The court emphasizes that such decisions do not fall within the scope of appealable rulings under the Code of Civil Procedure. The court notes that the appellant's request for costs of free legal aid is also inadmissible. The court concludes that the appeal is dismissed, and the request for costs of free legal aid is rejected.

Sygn. akt II CZ 208/10 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący) SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa F. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Ł. oraz Staroście B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 6 maja 2010 r., odrzuca zażalenie i oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r.

Sąd Okręgowy w Ł. postanowił w punkcie 1. uzupełnić postanowienie tego Sądu z dnia 22 lutego 2010 r. w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego w ten sposób, że dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczyć punktem 1 i dodać punkt 2 o następującej treści: oddalić wniosek adwokata J. K. w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, a w punkcie 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 22 lutego 2010 r.

Sąd Okręgowy oddalił zażalenie powoda F. S. na postanowienie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 października 2009 r. W dniu 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik powoda z urzędu – adwokat J. K. złożył w imieniu powoda wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 lutego 2010 r. co do orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym postępowaniu oraz wniosek o zwrot opłaty podstawowej od zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w punkcie 3. wyroku z dnia 23 października 2009 r.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w zażaleniu złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, podniósł również, że opłata podstawa od zażalenia – jego zdaniem – została pobrana bezpodstawnie. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw ani do przyznania adwokatowi J. K. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, ani do zwrotu opłaty podstawowej z powodów szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie § 19 w związku z § 13 ust. 2 pkt 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia MS, art. 100 pkt 2 ustawy z 2005 r., w brzmieniu sprzed 10 marca 2007 r., w związku z art. 2 ustawy nowelizującej, art. 3 100 ust. 2, art. 100 ust. 2 ustawy z 2005, w wersji po 10 marca 2007 r., i art. 80 ustawy z 2005 r.

W konkluzji zażalenia wniósł o „zmianę zaskarżonego postanowienie (…) w zakresie pkt 1 i 2 przez przyznanie powodowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 60 zł oraz zwrotu nadpłaty w kwocie 30 zł i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest ugruntowane stanowisko, że niedopuszczalne jest zażalenie ani na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem odwoławczym (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, niepubl., z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, OSNC 2001, nr 5, poz. 79, i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II CZ 118/09 niepubl.)., ani na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CZ 74/07, OSNC 2009, nr 2, poz. 31).

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie podziela to stanowisko i jego motywy, zawarte w przytoczonych orzeczeniach. Nie ma potrzeby ich szczegółowego omawiana, ponieważ zostały one przedstawianie w opublikowanych orzeczeniach Sądu Najwyższego (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09 i z dnia 12 grudnia 2007 r., V CZ 118/07). Wystarczy jedynie stwierdzić, że zaskarżone w sprawie postanowienia nie są w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. postanowieniami sądu drugiej instancji co do kosztów procesu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.). Wniosek adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym należało oddalić, albowiem nie ma podstaw do przyznania wspomnianych kosztów w sytuacji, w której pełnomocnik wnosi niedopuszczalny w świetle ugruntowanego orzecznictwa środek odwoławczy (por. postanowienia 4 Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178, i z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 13).