Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code.

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 MAJA 2010 R. III KZ 38/10 Na wydane przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zażalenie nie przysługuje. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie SN: P. Hofmański (sprawozdawca), J. Sobczak. Sąd Najwyższy – Izba Karna w sprawie Marcina T., w związku z za- żaleniem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, adwokata A. N. na po- stanowienie Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r., w przedmio- cie odmowy zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 430 § 1 w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. postanowił p o z o s t a w i ć zażalenie b e z r o z p o z n a n i a .

U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r., odmówiono pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego adwokatowi A. N. zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, z zarzutem obrazy przepisów postępowania, 2 która mogła mieć wpływ na jego treść, to jest art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. Nr 163, poz. 1248 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię. Zażalenie pełnomocnika zostało przyjęte zarządzeniem Przewodni- czącego Wydziału w Sądzie Apelacyjnym w G. z dnia 31 marca 2010 r. i przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. W ocenie Sądu Najwyższego zażalenie pełnomocnika oskarżyciela zostało przyjęte wadliwie, w związku z czym podlegało pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. Zażalenie jest bowiem niedo- puszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k., w zw. z art. 426 § 2 k.p.k., który zamyka drogę do kontroli odwoławczej orzeczeń wy- danych przez sąd odwoławczy.

Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 616 § 2 k.p.k. wydatki ponie- sione przez Skarb Państwa, w tym także dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów (art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.) wchodzą w skład kosztów sądowych. Zgodnie z art. 626 § 3 k.p.k. na orzeczenie w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie. Zgodnie jednak z art. 426 § 2 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego, in- nych niż wydane przez sąd odwoławczy na skutek odwołania, nie przysłu- guje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W świetle tej regulacji pojawia się pytanie o wzajemną relację pomiędzy art. 626 § 3 k.p.k. i art. 426 § 2 k.p.k. Uznanie, że przepis art. 626 § 3 k.p.k. jest jednym z przypadków, w którym ustawa „stanowi inaczej” w rozumieniu art. 426 § 2 k.p.k. prowadziłoby do uznania dopuszczalności zażalenia w przedmioto- wej sprawie. Taka interpretacja byłaby jednak, zdaniem Sądu Najwyższego, nie- prawidłowa. Przepis art. 626 § 3 k.p.k. nie może być bowiem uznany za 3 „stanowiący inaczej” niż art. 426 § 2 k.p.k., albowiem z jego treści w spo- sób niebudzący wątpliwości wynika, iż dotyczy on jedynie orzeczeń w przedmiocie kosztów wydanych przez sąd pierwszej instancji, a nie przez sąd odwoławczy.

Zgodnie z tym przepisem, zażalenie takie przysługuje, „jeżeli nie wniesiono apelacji”, ten zaś warunek jest w zupełności irrele- wantny wobec układu procesowego występującego w rozpoznawanej sprawie. Dodać przy tym należy, że z żadnego innego przepisu Kodeksu postępowania karnego nie wynika dopuszczalność wniesienia zażalenia na orzeczenie sądu odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania (w szczególności nie wynika ona z art. 426 § 3 k.p.k., określającego odstęp- stwa od reguły określonej w § 2 tego przepisu).

Dodatkowy argument, potwierdzający prawidłowość przyjętego przez Sąd Najwyższy kierunku interpretacji, odwołuje się do braku możliwości różnicowania granic dopuszczalności zażalenia w układzie procesowym występującym w niniejszej sprawie i w układzie procesowym występującym wówczas, gdy kwestia należności z tytułu nieopłaconej przez strony pomo- cy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięta byłaby w wyroku sądu odwo- ławczego. W tej ostatniej sytuacji droga do zażalenia byłaby zamknięta z uwagi na treść art. 426 § 1 k.p.k., zaś art. 626 § 3 k.p.k. drogi takiej z oczywistych powodów nie mógłby otwierać.

W sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie kosztów wydane zostało przez sąd apelacyjny, otwarciu drogi odwoławczej stoi ponadto na prze- szkodzie art. 27 k.p.k., w świetle którego Sąd Najwyższy rozpoznaje środki odwoławcze jedynie w wypadkach określonych w ustawie. Nie jest zaś Sąd Najwyższy sądem odwoławczym w relacji do sądu powszechnego (por. po- stanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., III KZ 8/06, R- OSNKW 2006, poz. 637 oraz z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07, R-OSNKW 2007, poz. 2404). 4 Reasumując, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na wydane przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie kosztów postępowa- nia zażalenie nie przysługuje.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.