Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
U 4/94 Généré par l'IA

Constitutional review dismissed because the challenged regulation was already repealed and thus no longer in force.

Numéro de cause U 4/94
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Constitutional Court dismissed the President of the Supreme Administrative Court's request to review the constitutionality of a specific regulation clause. The petitioner argued the clause exceeded statutory authority and contradicted administrative procedure law, noting that officials universally signed decisions collectively despite the rule requiring only the chair's signature. The court ruled that since the challenged regulation was subsequently repealed and could no longer be applied, the proceedings were terminated under the Constitutional Court Act.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 18 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym: The loss of binding force of a legal provision occurs only when it cannot be applied, rendering a constitutional review request moot if the provision has already been repealed.

Mots-clés

Généré par l'IA
Constitutional Court Act loss of binding force mootness of proceedings repealed regulation administrative procedure law

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 4 ust. 2 of the Constitutional Court Act
zm.) postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 4 ust.
Art. 18 ust. 3 of the Act introducing the Act on local government and the Act on local government employees
Prezes Rady Ministrów na podstawie art. 18 ust.
Art. 107 § 1 of the Administrative Procedure Code
i jest przy tym niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 107 § 1 k.p.a..
art. 107 § 1 k.p
i jest przy tym niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 107 § 1 k.p.a..

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
K. 10/93
Conc. Court declares Income Tax Act provision on joint taxation incompatible with Constitution's family protection directive.
U. 9/93
Constitutional court dismisses review as challenged regulations were already repealed by the government.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

31 POSTANOWIENIE Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 sierpnia 1994 r. (Sygn. akt U. 4/94) Trybunał Konstytucyjny w składzie: Przewodniczący sędzia TK: Ferdynand Rymarz Sędziowie TK: Wojciech Sokolewicz, Błażej Wierzbowski - sprawozdawca po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 1994 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności 5 ust. 2 zarządzenia Nr 2 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1991 r. w sprawie powołania i trybu działania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej (Monitor Polski Nr 7, poz.

49) z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470 i z 1993 r. Nr 47, poz. 213). Uzasadnienie Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o zbadanie zgodności 5 ust. 2 zarządzenia Nr 2 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1991 r. w sprawie powołania i trybu działania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej (Monitor Polski Nr 7, poz.

49) z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zmianami). Wnioskodawca twierdzi, że przepis 5 ust. 2 zdanie pierwsze zarządzenia nr 2 Prezesa Rady Ministrów, stanowiący, że decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej podpisuje tylko przewodniczący składu orzekającego, wykracza poza upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 18 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i jest przy tym niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 107 § 1 k.p.a..

Wnioskodawca informuje, iż pomimo treści 5 ust. 2 zarządzenia Nr 2 Prezesa Rady Ministrów w działalności Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej powszechnie panowała i panuje praktyka podpisywania decyzji przez wszystkich członków składu orzekającego. Wyjątek stanowiła decyzja z dnia 13 maja 1992 r. (Nr KKU-477/2/92/SSr) podpisana wyłącznie przez przewodniczącego składu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jej nieważność wyrokiem z dnia 14 lipca 1993 r. (I SA1788/92 – opubl. ONSA z 1993 r. Nr 4, poz. 118). Prokurator Generalny poparł stanowisko Wnioskodawcy i podzielił jego argumentację.

Minister-Szef Urzędu Rady Ministrów w piśmie z dnia 22 czerwca 1994 r. (BO-320-16/94) potwierdził, że w Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej istniała i istnieje powszechna praktyka podpisywania decyzji Komisji przez wszystkich członków składu orzekającego. Nadto poinformował, że zakwestionowany przepis zostanie zmieniony. Prezes Rady Ministrów na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) wydał rozporządzenie z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie trybu działania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej (Dz.U.

Nr 85, poz. 391), w którym skreśla się kwestionowany przepis 5 ust. 2 zarządzenia Nr 2 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1991 r. Trybunał Konstytucyjny podtrzymuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 kwietnia 1994 r. (K. 10/93) i postanowienia z dnia 10 sierpnia 1994 r. (U. 9/93) tej treści, że nie każde uchylenie lub zmiana przepisu powoduje utratę jego mocy obowiązującej. Utrata mocy obowiązującej przepisu prawa następuje w sytuacji, gdy nie może on być zastosowany. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie w odniesieniu do zaskarżonego i obecnie uchylonego przepisu § 5 ust. 2 zarządzenia Nr 2 Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1992 r.

Wobec utraty mocy obowiązującej przepisu, którego dotyczy wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, postępowanie w sprawie należało umorzyć na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470; zm.: z 1993 r. Nr 47, poz. 213).