Legislator Jurisprudence & Législation
DE FR IT EN
Analyser dans Legislator
U 2/93 Généré par l'IA

Constitutional review request dismissed because the petitioning group of MPs lost standing after the Sejm was dissolved.

Numéro de cause U 2/93
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)
Ouvrir la source officielle Version Markdown lisible par machine (.md)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Constitutional Court refused to examine the constitutionality of the Minister of Finance's regulation regarding the Insurance Protection Fund. The petition was filed by 56 Members of Parliament, but the Sejm was dissolved by the President shortly after the request was submitted. Consequently, the petitioners lost their legal standing because the dissolution of the Sejm rendered their mandatory participation in the proceedings impossible.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 22 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A request for a ruling on constitutionality must be withdrawn if the petitioning body loses the legal capacity to participate in the proceedings due to the dissolution of the legislative body.

Mots-clés

Généré par l'IA
standing to sue dissolution of parliament mandatory participation constitutional review loss of legitimacy procedural dismissal legislative mandate

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Według art. 22 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.
Art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Zgodnie bowiem z art. 26 ust.
Art. 57 ustawy z dnia 28 sierpnia 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej
z art. 57 ustawy z dnia 28 sierpnia 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U.
Art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r.
Grupa posłów będąca wnioskodawcą, stosownie do art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

24 Postanowienie z dnia 16 czerwca 1993 r. Sygn. akt (U. 2/93) Trybunał Konstytucyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia TK Wojciech Łączkowski Sędziowie TK: Ferdynand Rymarz - sprawozdawca Mieczysław Tyczka po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 1993 r. na posiedzeniu sprawy z wniosku pięćdziesięciu sześciu posłów o stwierdzenie zgodności § 3 ust. 1 oraz § 5 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 1992 roku w sprawie powołania Funduszu Ochrony Ubezpieczonych, jego organizacji i trybu działania oraz procentu składki wnoszonej przez ubezpieczycieli na ten fundusz (MP Nr 29, poz. 202) z art. 57 ustawy z dnia 28 sierpnia 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 59, poz. 344). postanowił: pozostawić wniosek bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Grupa pięćdziesięciu sześciu posłów wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności § 3 ust. 1 oraz § 5 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 1992 r. w sprawie powołania Funduszu Ochrony Ubezpieczonych, jego organizacji i trybu działania oraz procentu składki wnoszonej przez ubezpieczycieli na ten fundusz (MP Nr 29, poz. 202) z art. 57 ustawy z dnia 28 sierpnia 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 59, poz. 344). Do tego wniosku ustosunkował się Minister Finansów, który w swoim piśmie z dnia 26 kwietnia 1993 r. skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, że nie dopatruje się sprzeczności zarządzenia z ustawą, natomiast traktuje wniosek jako krytykę - jego zdaniem niesłuszną - przyjętego merytorycznego rozwiązania kwestii wysokości składki na Fundusz Ochrony Ubezpieczonych.

Podobne stanowisko zajął pismem z dnia 31 maja 1993 r. Prokurator Generalny, który również nie stwierdził niezgodności wymienionych we wniosku przepisów, podkreślając że krytyczna ocena ustawy nie uzasadnia trafności zarzutu sprzeczności wydanego na jej podstawie zarządzenia. W międzyczasie Prezydent RP Zarządzeniem z dnia 29 maja 1993 r. rozwiązał Sejm (MP Nr 27, poz. 285, opublikowany 31 maja 1993 r.), co rodzi określone skutki procesowe dla wnioskodawców, w tym przypadku grupy 56 posłów oraz dla dalszego biegu postępowania.

Według art. 22 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz.470) z wnioskiem o stwierdzenie zgodności m.in. zarządzenia z ustawą mogą wystąpić określone podmioty w tym, niezależnie od organów sejmowych także grupa pięćdziesięciu posłów. W chwili wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego grupa pięćdziesięciu sześciu posłów miała uprawnienie do takiego wystąpienia lecz wobec rozwiązania Sejmu utraciła legitymację do dalszego występowania w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym obecność na rozprawie wnioskodawcy lub jego przedstawiciela jest obligatoryjna.

Grupa posłów będąca wnioskodawcą, stosownie do art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. z 1985r. Nr 39, poz.184) działa w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym przez wyznaczonego przez siebie posła. Taka sytuacja, wobec rozwiązania Sejmu i wygaśnięcia mandatów poselskich jest już niemożliwa, ponieważ przestał istnieć podmiot uprawniony do obowiązkowego udziału w rozprawie. W tej sytuacji należało pozostawić wniosek bez rozpoznania.