Constitutional Court dismisses 56 deputies' budget law challenge due to loss of parliamentary mandates after dissolution.
Pologne (PL)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Constitutional Court refused to examine the petition filed by 56 deputies regarding the 1993 budget law and related statutes. The petitioners argued that the law violated constitutional principles by altering pension calculations and exceeding the budget law's scope, but the proceedings were halted because the President dissolved the Sejm. Consequently, the deputies lost their mandates on June 1, 1993, eliminating the legal standing required to initiate the constitutional review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu: The loss of parliamentary mandates following the dissolution of the Sejm deprives petitioners of the necessary standing to initiate a constitutional review, resulting in the dismissal of the request.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
26 Postanowienie z dnia 23 czerwca 1993 r. (K. 3/93) Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie: Przewodniczący: Prezes TK Mieczysław Tyczka Sędziowie TK: Tomasz Dybowski Kazimierz Działocha Henryk Groszyk Wojciech Łączkowski - sprawozdawca Remigiusz Orzechowski Ferdynand Rymarz Janina Zakrzewska Andrzej Zoll po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 1993 r. wniosku pięćdziesięciu sześciu posłów o stwierdzenie niezgodności:
1) trybu uchwalenia ustawy budżetowej na 1993 r. z art. 13 i 14 Ustawy Konstytucyjnej w związku z art. 46 Regulaminu Sejmu przez łączne głosowanie poprawek, które nie wskazywały źródła sfinansowania wydatków;
2) art. 36, 37 i 39 ustawy budżetowej na 1993 r. z art. 2 ust. 1 i 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. Prawo budżetowe, a tym samym naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 1 przepisów konstytucyjnych) przez wprowadzenie do ustawy budżetowej rozstrzygnięć, które nie mieszczą się w numerycznie wyliczonym zakresie przedmiotowym tej ustawy, co narusza zasadę zaufania do Państwa i stanowionego w nim prawa;
3) art. 36 i 37 ustawy budżetowej na 1993 r. z ustawą z dnia 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodziny (Dz.U. Nr 40, poz. 267 z późn. zm.), oraz ustawą z dnia 17.10.1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 z późn. zm.) oraz ustawą z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów i wojskowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 z późn. zm.) a tym samym naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa (art. 1 przepisów konstytucyjnych) przez przyjęcie podstawy do ustalania wysokości zwaloryzowanej emerytury i renty kwoty równej 91% zamiast kwoty 100% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji, zgodnie z uchwaloną przez Sejm wyżej cytowaną ustawą, co narusza zasadę zaufania obywateli do Państwa i stanowionego w tym państwie prawa;
4) art. 39 ustawy budżetowej na 1993 r. z ustawą z dnia 30.12.1992 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej w 1993 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 1, poz.
2) co narusza określoną w art. 1 przepisów konstytucyjnych zasadę demokratycznego państwa w szczególności przez skreślenie procentowej waloryzacji oraz dolnej, dopuszczalnej wysokości normatywnego wskaźnika przeciętnego wynagrodzenia pracowników państwowej sfery budżetowej, wprowadzając kwotowy wzrost płac, mimo uchwalenia ustawy przez Sejm w dniu 30.12.1992 r. zawierającej inne rozstrzygnięcia, co powoduje utratę zaufania obywateli do Państwa i stanowionego w tym państwie prawa, jak również może powodować utratę słusznie nabytych z dniem 1 stycznia br. praw. postanowił: pozostawić wniosek bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
W dniu 5 marca 1993 r. wpłynął do TK wniosek pięćdziesięciu sześciu posłów (wniosek nosi datę: "marzec 1993 r.") o stwierdzenie naruszenia przez Sejm przewidzianego prawem trybu uchwalenia ustawy budżetowej na rok 1993 oraz o stwierdzenie niezgodności art. 36, art. 37 i art. 39 tej ustawy z innymi ustawami i z Konstytucją. Wnioskodawcy twierdzą, że ustawa budżetowa na rok 1993 została uchwalona z naruszeniem art. 13 i art. 14 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. (tzw. Małej Konstytucji) w związku z art. 46 ust. 1 pkt 2 Regulaminu Sejmu.
Naruszenie to polega - zdaniem wnioskodawców - na łącznym głosowaniu poprawek mniejszości. Zarzut niekonstytucyjności art. 36, art. 37 i art. 39 ustawy budżetowej na rok 1993 wnioskodawca uzasadnia także tym, że w ustawie budżetowej nie można regulować materii przynależnych ustawom zwykłym. W szczególności chodzi tu o regulacje dotyczące problematyki emerytur i rent, a także płac w sferze budżetowej. Tymczasem w powołanych wyżej przepisach ustawy budżetowej na rok 1993 zmieniono lub zawieszono moc obowiązującą niektórych przepisów innych ustaw, co - zdaniem wnioskodawców - narusza konstytucyjną zasadę zaufania do prawa i ochrony praw nabytych.
Po wpłynięciu wniosku do TK Prezydent RP rozwiązał Sejm zarządzeniem z dnia 29 maja 1993 r. (M.P. z dnia 31 maja 1993 r. Nr 27, poz. 285). Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470) obecność na rozprawie wnioskodawcy lub jego przedstawiciela jest obowiązkowa. Grupa posłów występując w sprawie jako wnioskodawca w myśl art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 39, poz. 184), powinna działać przez wyznaczonego przez siebie posła.
Wobec rozwiązania Sejmu i utraty przez posłów z dniem 1 czerwca 1993 r. mandatów poselskich, przestał istnieć podmiot w postaci 56 posłów uprawniony do udziału w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym jako wnioskodawca. W tej sytuacji należało pozostawić wniosek bez rozpoznania, a Trybunał nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania z inicjatywy własnej.