Constitutional Court dismisses President's review request after the President withdraws the unenacted law review. The Court holds that withdrawal closes the procedural path. No legal basis exists to continue the case.

12 Postanowienie z dnia 13 lutego 1991 r. (K. 14/90) Trybunał Konstytucyjny w składzie: Przewodniczący: Prezes TK Mieczysław Tyczka Sędziowie TK: Czesław Bakalarski Tomasz Dybowski (sprawozdawca) Kazimierz Działocha (sprawozdawca) Antoni Filcek Henryk Groszyk Wojciech Łączkowski Leonard Łukaszuk Maria Łabor-Soroka Remigiusz Orzechowski Janina Zakrzewska Andrzej Zoll po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 1991 r. sprawy z wniosku Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wniesionego do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 27 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, o stwierdzenie zgodności art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 listopada 1990 r. o przejęciu majątku byłej PZPR - z art. 1 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 27 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem z dnia 18 grudnia 1990 r. o stwierdzenie zgodności art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 listopada 1990 r. o przejęciu majątku byłej PZPR - z art. 1 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Po wszczęciu postępowania a przed rozpoznaniem powyższego wniosku przez Trybunał Konstytucyjny na rozprawie nowo wybrany Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia 31 stycznia 1991 r. do Trybunału Konstytucyjnego cofnął wniosek poprzedniego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny rozpatrzył na posiedzeniu pismo Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 stycznia 1991 r. i ustalił, co następuje. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, a także ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 22, poz. 98 z późn. zm.), nie reguluje kwestii cofnięcia wniosku Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 27 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja i ustawa o Trybunale Konstytucyjnym, a także uchwała Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 39, poz. 184) nie normują w związku z tym skutków prawnych cofnięcia takiego wniosku przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ani trybu postępowania Trybunału Konstytucyjnego w razie cofnięcia wniosku. Trybunał Konstytucyjny uznał jednak, że - inaczej niż w przypadku wniosków uprawnionych podmiotów zgłaszanych w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, których cofnięcie nie wiąże Trybunału Konstytucyjnego - Prezydent Rzeczypospolitej ma prawo cofnąć wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy jeszcze nie podpisanej i nie ogłoszonej i że cofnięcie to zamyka możliwość rozpatrzenia wniosku przez Trybunał Konstytucyjny.

Takie stanowisko Trybunału Konstytucyjnego uzasadnione jest charakterem kompetencji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, określonej w art. 27 ust. 4 Konstytucji. Kompetencja ta przysługuje Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wyłączeniem innych organów państwa i ma na celu realizację jego obowiązków określonych w art. 32 Konstytucji. Jest także wyjątkiem od zasady, że Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności z Konstytucją bądź z aktami ustawodawczymi aktów normatywnych dopiero z chwilą ich ogłoszenia, a gdy nie podlegają ogłoszeniu - z chwilą ich ustanowienia (art. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym).

W stosunku do ustaw nie podpisanych i nie ogłoszonych w Dzienniku Ustaw Trybunał Konstytucyjny nie posiada ponadto prawa wszczęcia postępowania z inicjatywy własnej, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Z uwagi na wyjątkowy charakter kompetencji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej określonej w art. 27 ust. 4 Konstytucji, ograniczonej tylko do Jego osoby, a także ze względu na to, że wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zgłoszony w wykonaniu tej kompetencji stanowi niezbędną przesłankę do wszczęcia postępowania przez Trybunał Konstytucyjny, należało uznać, że cofnięcie wniosku zamyka drogę do dalszego postępowania w sprawie.

Trybunał Konstytucyjny nie miał podstaw prawnych do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Z przepisów prawa wynika, że może on umorzyć postępowanie zasadniczo tylko w sytuacji określonej w art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Kierując się natomiast swoim stanowiskiem, jakie zajął w analogicznej sytuacji cofnięcia wniosku zgłoszonego w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, postanowił pozostawić wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 grudnia 1990 r. bez rozpoznania (postanowienie TK z 26 października 1988 r., sygn.

U. 7/88).