Legislator Jurisprudence & Législation
II CZ 134/05 Généré par l'IA

Appeal dismissed; failure to attend court despite notice does not constitute procedural invalidity under Polish law.

Numéro de cause II CZ 134/05
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal regarding a request to reopen proceedings due to alleged procedural invalidity. The applicant argued she was deprived of the ability to act because she was not present at the hearing despite having requested a postponement and legal representation. The court ruled that mere non-attendance, even when accompanied by requests for assistance, does not equate to a legal deprivation of rights if the party was properly notified of the hearing date.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 398 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 19, 20 of the Ministerial Regulation; Art. 6 pkt 2, § 13 ust. 2 pkt 2, § 2 pkt 1-3 of the Regulation on Attorney Fees; A party's failure to participate in a court session despite proper notification and prior requests for postponement or counsel does not constitute a ground for reopening proceedings under Art. 401(2) of the Code of Civil Procedure, as the party remains responsible for utilizing procedural safeguards.

Mots-clés

Généré par l'IA
procedural invalidity right to defense court attendance reopening proceedings proper notification legal representation code of civil procedure

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
Sąd ten uznał, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącą, a przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c., podstawa wznowienia w postaci nieważności postępowania spowodowanej pozbawieniem skarżącej możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa.
Art. 398 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
§ 19 and § 20 of the Ministerial Regulation of 28 September 2002 on fees for attorney activities
§ 6 pkt 2, § 13 ust. 2 pkt 2 and § 2 pkt 1-3 of the Regulation on Attorney Fees
art. 401 pkt 2 k.p.c
Sąd ten uznał, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącą, a przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c., podstawa wznowienia w postaci nieważności postępowania spowodowanej pozbawieniem skarżącej możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa.
art. 39814 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., III CKN 461/99
Wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. V CKN 1057/00
wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. V CKN 1057/00, LEX nr 55517).
Postanowienie SN z dnia 10 października 2003 r., sygn. II CK 161/03
II CK 161/03
II CK 161/03, LEX nr 148620).

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt II CZ 134/05 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Tadeusz Żyznowski w sprawie ze skargi S.O. przy uczestnictwie [...] o wznowienie postępowania w sprawie [...] Sądu Rejonowego w T. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2006 r., zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi K.M. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych), podwyższoną o 22% stawkę podatku od towarów i usług, od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w P. 2 Uzasadnienie Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie brakiem ustawowej podstawy wznowienia.

Sąd ten uznał, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącą, a przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c., podstawa wznowienia w postaci nieważności postępowania spowodowanej pozbawieniem skarżącej możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sądu skarżąca oraz jej pełnomocnik byli zawiadomieni o terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 5 kwietnia 2004 r., a wcześniejsze złożenie przez skarżącą wniosku o odroczenie rozprawy i ustanowienie adwokata z urzędu nie stanowiły przeszkody do prowadzenia rozprawy po oddaleniu obu tych wniosków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie żaląca wywodzi, że oparła skargę na ustawowej podstawie wznowienia skoro wykazała, że była pozbawiona możności działania przed Sądem odwoławczym, który przeprowadził rozprawę pod jej nieobecność, pomimo wniosku o odroczenie rozprawy, a nadto oddalił wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu bez sprawdzenia okoliczności faktycznych, niezbędnych do jej rozpatrzenia i bez wezwania strony do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. O nieważności postępowania z powodu pozbawienia strony możności działania można mówić tylko wówczas, gdy strona została pozbawiona uprawnień procesowych wskutek wadliwego postępowania Sądu, a nie wtedy gdy strona na skutek własnego działania z uprawnień tych nie skorzystała, nie biorąc udziału w rozprawie, o terminie której została prawidłowo zawiadomiona. Środki procesowe mające na celu zagwarantowanie stronom ochronę ich praw powinny być przez strony wykorzystywane we właściwy sposób, służący rzeczywiście realizacji tych praw (zob. postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r.

III CKN 461/99, LEX nr 54479). Pozbawienie strony możności obrony swych praw w postępowaniu 3 sądowym oznacza sytuację, w której Sąd nie powinien w ogóle przystępować do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi tu jednak tylko o takie wypadki, gdy strona rzeczywiście obiektywnie była pozbawiona możności działania i obrony swych praw i w następstwie tego nie brała udziału w postępowaniu sądowym (zob. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. V CKN 1057/00, LEX nr 55517). W konkretnych okolicznościach sprawy skarżąca, mimo prawidłowego zawiadomienia jej o terminie rozprawy apelacyjnej, nie zechciała wziąć udziału w rozprawie.

Powinna być również świadoma tego, że samo złożenie przez nią wniosków o odroczenie rozprawy i ustanowienie adwokata z urzędu nie może być przecież utożsamiane z obowiązkiem Sądu uwzględnienia tych wniosków. Sąd może uwzględnić wniosek o ustanowienie pełnomocnika, gdy jego udział w postępowaniu uzna za potrzebny. Uczestniczka zgłaszając taki wniosek powinna była liczyć się z ewentualnością jego nie uwzględnienia, a tym samym wziąć udział w rozprawie przed Sądem Okręgowym. Nie jest więc uzasadniony zarzut nieważności postępowania apelacyjnego, gdyż to tylko od samej uczestniczki zależało czy zechce wziąć udział w rozprawie (zob. postanowienie SN z dnia 10 października 2003 r., sygn.

II CK 161/03, LEX nr 148620). Uczestniczka nie wykazała więc, aby została pozbawiona możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa przez Sąd odwoławczy, a brak tej przesłanki przesądza o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 401 pkt 2 k.p.c. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie § 19 i § 20 oraz na podstawie § 6 pkt 2, § 13 ust. 2 pkt 2 i § 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.).