Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and failure to justify admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the legal issue raised was not significant enough to warrant review. The appellant failed to provide the required legal argumentation for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code, nor did they substantiate their claim regarding the reduction of inheritance. Consequently, the court determined that the lower courts' assessment of the appellant's neglect of family duties was legally sound and the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously well-founded, requiring the appellant to provide comprehensive legal argumentation and justification for admissibility prerequisites.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 411/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa S. S.przeciwko Z. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Zagadnienie prawne ujął w zapytaniu „czy jest wyłączone obniżenie należności z tytułu zachowku na podstawie art. 5 k.c. z powodu zachowania uprawnionego do zachowku w stosunku do spadkodawcy, uwarunkowanego przyczynami niezależnymi od uprawnionego, np. znaczną odległością od miejsca zamieszkania obu osób albo konfliktem rodzinnym, którego uprawniony nie był stroną ?” Uszło uwagi skarżącego, że z art. 3984 § 2 k.p.c. wynika obowiązek zamieszczenia w skardze kasacyjnej nie tylko wniosku o jej przyjęcie do merytorycznego rozpoznania, ale nadto obowiązek jego uzasadnienia to jest uzasadnienia wskazującego, że wymienione przez skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie wystąpiły.
Cel wymagania przewidzianego w tym przepisie, a jest nim przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c., tylko one, bowiem stanowią podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Najwyższy na tych jedynie przesłankach może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy na etapie tzw. przedsądu nie bada podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie zawarte w skardze kasacyjnej powoda jest jednocześnie uzasadnieniem przesłanek i podstaw kasacyjnych.
Nie pozwala to ocenić, który fragment tego uzasadnienia odnosi się do przesłanek, a który do podstaw kasacyjnych. Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego dokonywanie szczegółowej analizy obszernego uzasadnienia dla oddzielania tych uzasadnień i poszukiwania w nich argumentacji właściwej dla każdego z tych elementów skargi kasacyjnej. Przesłanki (art. 3989 § 1 k.p.c.) i podstawy kasacyjne (art. 3983 § 1 k.p.c.) pełnią różne funkcje i nie podlegają łącznemu badaniu, ale badaniu rozłącznemu, na różnych etapach postępowania kasacyjnego, jakkolwiek nie można wykluczyć, że w obu wypadkach argumentacja może być zbieżna.
Skarżący formułując, zatem zagadnienie prawne, jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, miał obowiązek w jej uzasadnieniu przedstawić wyczerpującą argumentację prawną, co obejmuje nie tylko orzecznictwo, ale i poglądy doktryny a także pogląd własny skarżącego stojący w kontrze do stanowiska zajętego przez sądy, czego w ogóle nie uczynił. Dodać można, że kwestionowany przez skarżącego pogląd o dopuszczalności obniżenia zachowku nie tylko z uwagi na relację uprawniony - zobowiązany, ale i z uwagi na relację, w jakiej uprawniony pozostawał ze spadkodawcą, nie jest poglądem odosobnionym ani w doktrynie ani w orzecznictwie, czego wyrazem jest powołane przez skarżącego rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r.
V CSK 625/17 (OSNC z 2017 r., z. 4, poz. 45). W badanej sprawie Sady ustaliły i oceniły nie tylko materialną i życiową obu stron, wskazując, że sytuacja wykształconego, mieszkającego i pracującego za granicą powoda jest korzystniejsza niż pozwanego ale i szczegółowo rozważyły stosunki skarżącego i spadkodawczyni - jego babki. Skarżący przez całe swoje życie, również dorosłe, nie podjął żadnej próby nawiązania z nią kontaktu, czy to osobistego czy też w innej formie, przy czym zamieszkiwanie za granicą nie przeszkodziło mu w przyjazdach do Polski i odwiedzaniu babki ze strony matki.
Zaniechanie wszelkich kontaktów przesądza o zaniedbaniu obowiązków rodzinnych i to w sytuacji, gdy babka, z uwagi na wiek, wymagała pomocy, co zbliża takie uporczywe zaniechanie do zaniechań objętych art. 1008 pkt 3 k.c. i ich ocenę lokuje w płaszczyźnie nadużycia prawa podmiotowego, jakim jest prawo do całości zachowku. Brak też było podstaw do przyjęcia, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżący nie wskazał czy chodzi o taką kwalifikację z uwagi na przyczyny, dla których doszło do obniżenia zachowku czy też z uwagi na jego istotne obniżenie, do poziomu ¼ części zachowku należnego.
Każda z tych przyczyn wymagała uargumentowania, przy czym, z punktu widzenia przyczyny pierwszej, skoro jej dotyczyło zagadnienie prawne, to jednocześnie nie można było mówić o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Jeżeli wątpliwość skarżącego, co do zgodności z prawem wywołało istotne obniżenie zachowku, miał on obowiązek stanowisko swoje uzasadnić, co, jak już wskazano, nie nastąpiło. Z przedstawionych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667). awjw