Supreme Court dismisses appeal as land title deeds do not bind boundary determination in partition proceedings.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by I. K. and J. K. against the lower court's partition decision. The applicants argued that land title deeds should define property boundaries, but the court held these deeds only prove ownership acquisition without binding boundary specifics. Consequently, the court found no obvious legal error warranting Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it reveals an obvious legal error; land title deeds establish ownership acquisition but do not bind the determination of property boundaries in partition proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 258/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku I. K. i J. K.przy uczestnictwie K. N., W. N., Skarbu Państwa - Starosty […] oraz Powiatowego Zarządu Dróg w B. z siedzibą w R.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w C.z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawcy uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą jej zasadnością.
Podkreślili w szczególności, że jeżeli Sądy dokonały rozgraniczenia według stanu prawnego, to powinny ustalić, do jakiego miejsca na gruncie sięga prawo własności wnioskodawców i uczestników, stosownie do ich tytułów własności, tj. aktów własności ziemi. Niedopuszczalne zatem było pominięcie przez Sądy treści aktów własności ziemi, zwłaszcza w odniesieniu do powierzchni dotyczących ich nieruchomości Tak umotywowany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania, na którą powołują się wnioskodawcy, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia powołanych w skardze przepisów. W szczególności należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, akt własności ziemi stwierdza w sposób wiążący jedynie samo nabycie z mocy prawa własności nieruchomości, natomiast nie jest wiążący w zakresie dotyczącym powierzchni i granic nabytej nieruchomości, w związku z czym granice takiej nieruchomości są ustalane samodzielnie w postępowaniu rozgraniczeniowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 11/12 i cytowane w nim orzecznictwo).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]db