Supreme Court dismisses appeal in custody dispute as non-procedural matter barred by Civil Procedure Code. Appeal rejected due to statutory exclusion of custody cases from cassation. Court applies specific rule limiting cassation to family property and guardianship only.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the regulation of contact with minors. The appellant argued the lower court's decision violated procedural requirements, while the respondent contended the appeal was inadmissible. The court ruled that under the Civil Procedure Code, cassation is strictly limited to specific family property and guardianship matters, explicitly excluding custody disputes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 3981, 3982 k.p.c.: In family law matters concerning custody, cassation appeals are inadmissible unless the case involves adoption or division of joint property, as custody disputes fall outside the statutory scope of reviewable proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 124/16 POSTANOWIENIE Dnia 1 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku A. S. K.przy uczestnictwie T. S.o uregulowanie kontaktów z małoletnimi,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 września 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt XVII RCz (…), odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od skarżącej na rzecz uczestnika postępowania 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. w sprawie z wniosku A. S. K. przy uczestnictwie T. S. o uregulowanie kontaktów z małoletnimi na skutek zażalenia uczestnika T. S. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 marca 2015 r. zmienił i odrzucił wniosek o uregulowanie kontaktów z małoletnimi.Wnioskodawczyni A. S. K. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu Okręgowego, domagając się jego zmiany w sposób wskazany w skardze, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II Instancji, z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego.
W skardze wskazała m. in., że spełnia ona wymogi określone w art. 3981 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 3982 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie odmowę przyjęcia do rozpoznania, a w razie przyjęcia o jej oddaleni oraz o zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W postępowaniu procesowym przypadki dopuszczalności skargi kasacyjnej określa art. 3981 i art. 3982 k.p.c., natomiast zagadnienie to w postępowaniu nieprocesowym reguluje art. 5191 k.p.c. (zob.: postanowienia SN z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I CZ 25/15, z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I CZ 28/14, www.sn.pl).
Według art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli skarga kasacyjna przysługuje tylko w sprawach o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Zakres tych spraw (art. 561 - 605 k.p.c.) obejmuje również sprawy o uregulowanie kontaktów z małoletnimi (art. 579 k.p.c.; por.: postanowienia SN z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I CZ 28/14, www.sn.pl, z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt V CZ 163/12, www.sn.pl, z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt III CZ 102/04, nie publ.).
Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.Powołane przez skarżącą rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE seria L, z 2003 r., nr 338, s. 1 - 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 19, tom 6, s. 243 - 271, z późn. zm.) nie kreuje wyodrębnionego rodzaju sprawy w przedmiocie ustalenia, ograniczenia albo zakazania kontaktów z dzieckiem, do którego nie miałaby zastosowania norma z art. 5191 § 2 k.p.c. Rozporządzenia nie daje również podstaw do odmiennego stosowania zasad procedury cywilnej określających dopuszczalność skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. jw