Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to lack of exhaustion of ordinary appeal remedies.

Sygn. akt V CNP 86/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi G. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku zaocznego Sądu Rejonowego

z dnia 19 czerwca 2008 r.,

w sprawie z powództwa S. S. i S. S.

przeciwko G. W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lipca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W

uzasadnieniu

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z 19 czerwca 2008 r.

skarżący powołał się na naruszenie art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.

133 § 2a k.p.c. i art. 339 § 1 k.p.c., prowadzące do nieważności postępowania na

podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. Uzasadniając zarzut wskazał, że Sąd w toku

postępowania kierował pisma na adres prowadzonej przez skarżącego działalności

gospodarczej,

nie

zaś

na

adres

zamieszkania

wskazany

w rejestrze

przedsiębiorców, który zgodnie z art. 133 § 2a k.p.c. powinien być właściwym

adresem do doręczeń. Jednocześnie skarżący podał, że postanowieniem z 17

lutego 2009 r. Sąd Rejonowy odrzucił jego skargę o wznowienie postępowania,

przez co spełniona została przesłanka braku możliwości zmiany lub uchylenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych (art. 4241 § 1 in fine

k.p.c.).

Zgodnie z jednoznacznym sformułowaniem art. 4241 § 1 in fine k.p.c., skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dopuszczalna

jest jedynie wówczas, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie były i nie są możliwe, przy czym

ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym. Skarżący warunku

tego nie wypełnił, bowiem z wyjątkiem lakonicznej wzmianki o odrzuceniu jego

skargi o wznowienie postępowania, nie podał, z jakich przyczyn nie doszło do

merytorycznego

rozpoznania

wniesionego

przez

niego

środka.

Zgodnie

z konsekwentnym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymóg przewidziany w art.

4241 § 1 in fine k.p.c. jest spełniony jedynie w wypadku wykazania przez

skarżącego,

że

wznowienie

postępowania

było

niedopuszczalne

ze

względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo podniesione w nim zarzuty

(tak Sąd Najwyższy w postanowieniach: z 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, niepubl.;

z 28 października 2005 r., V CNP 24/05, niepubl. oraz z 7 listopada 2008 r., I CNP

79/80, niepubl.). Na skarżącym, stosownie do art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c., ciążył więc

obowiązek przedstawienia tych okoliczności i uzasadnienia ich w sposób

wyczerpujący i niebudzący wątpliwości (tak Sąd Najwyższy w postanowieniach:

z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; BSN 2006, nr 4,

poz. 10 oraz z 14 lipca 2010 r., I CNP 15/10, niepubl.). Rozbudowany wywód w tym

zakresie nie byłby konieczny jedynie w wypadku załączenia przez skarżącego

odpisu

postanowienia

o

odrzuceniu

skargi

o

wznowienie

postępowania

z uzasadnieniem, wskazującego, że zastosowanie innych środków procesowych

okazało się nieskuteczne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 stycznia

2010 r., V CNP 77/09, niepubl.).

Trzeba dodać, że przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia jest wyrok zaoczny wydany przez Sąd Rejonowy, a taki

wyrok podlega zaskarżeniu sprzeciwem. Skarżący nie wyjaśnił, z jakich przyczyn

nie skorzystał z tego środka zaskarżenia, dlaczego ewentualnie nie wnioskował

o przywrócenie mu terminu do jego wniesienia. Skoro skarżący nie przedstawił

w tym zakresie jakiejkolwiek argumentacji ani dowodów, to skarga podlegała

odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. też postanowienia Sądu Najwyższego:

z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, BSN 2005, nr 10,

poz. 14 oraz z 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 12).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. orzeczono jak na

wstępie.