Supreme Court dismisses cassation appeal for dismissal of employment contract without proper union consultation. The court finds no obvious violation of labor law. The appeal is inadmissible under the Civil Procedure Code. The court rejects the claim that union consultation was violated. The employer knew the union's stance before issuing the termination notice. The termination was procedurally correct despite internal administrative irregularities. The court emphasizes that internal rules do not override statutory requirements. The decision clarifies the standard for obvious merit in cassation appeals. The court notes the employer acted on valid union feedback. The appeal fails to meet the threshold for Supreme Court review. The judgment upholds the lower court's dismissal of the employment dispute. The ruling reinforces strict adherence to labor consultation protocols. The court concludes the case is not suitable for further review.

III PSK 56/22 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa E. N.‎przeciwko […] Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu im. […] w Z. ‎o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 października 2023 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu‎z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt IV Pa 27/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt IV Pa 27/21, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu – w sprawie z powództwa E. N. przeciwko […] Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu im. […] w Z. – oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zamościu z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV P 129/20, w którym Sąd Rejonowy oddalił powództwo o przywrócenie do pracy.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika z oczywistego naruszenia przez zaskarżone orzeczenie przepisu art. 52 § 3 k.p. W przedmiotowej sprawie informacja pracodawcy o zamiarze rozwiązania z powódką umowy o pracę wpłynęła do związków zawodowych w dniu 23 czerwca 2020 r., natomiast odpowiedź związków wpłynęła do pracodawcy dopiero w dniu 26 czerwca 2020 r., zgodnie z treścią zapisów w dzienniku korespondencji.

Tym samym złożenie powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 53 k.p. było przedwczesne i naruszało przepisy o konsultacji związkowej, gdyż zostało sporządzone w dniu 25 czerwca 2020 r., a dotarło do niej w dniu 26 czerwca 2020 r., tj. w tym samym dniu, kiedy stanowisko związków zawodowych zostało przedstawione pracodawcy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi nie zawarto wniosku co do kosztów postępowania w zakresie trybu tzw. „przedsądu” z art. 3989 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).

W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Skarżąca oczywistą zasadność jej skargi kasacyjnej odnosi do twierdzenia o oczywistym naruszeniu przepisu art. 52 § 3 k.p. z uwagi na przedwczesne – w jej ocenie – złożenie oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy, bez zachowania wymogów konsultacji zamiaru rozwiązania umowy o pracę z organizacją związkową.

Sugerowana w uzasadnieniu wniosku sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Z ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku wynika, że strona pozwana w dniu 23 czerwca 2020 r. zwróciła się do związku zawodowego reprezentującego powódkę o zajęcie stanowiska w przedmiocie zamiaru rozwiązania z nią umowy o pracę. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z powódką złożone zostało po otrzymaniu w dniu 24 czerwca 2020 r. odpowiedzi z Komisji Zakładowej NSZZ „S.” w […] Wojskowym Oddziale Gospodarczym o treści, że organizacja nie zajmuje stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Według Sądu drugiej instancji wprawdzie konsultacja związkowa odbyła się w sposób niezgodny z obowiązującą w […] Wojskowym Oddziale Gospodarczym w Z., Instrukcją Kancelaryjną Punktu Obsługi Materiałów Jawnych Kancelarii Tajnej […] Wojskowego Oddziału Gospodarczego w Z., jednak nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. Odpowiedź Komisji Zakładowej NSZZ „S.” została sporządzona i doręczona pracodawcy w dniu 24 czerwca 2020 r., i w tym też dniu pracodawca powódki zapoznał się z jej treścią oraz zadekretował pismo, zawierające tę odpowiedź.

Okoliczność tę potwierdził Przewodniczący Zakładowej Organizacji Związkowej NSZZ S. Pracowników Wojska. W dniu 25 czerwca A. G. sporządziła projekt oświadczenia o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę i przekazała dokumenty dotyczące konsultacji związkowej do kancelarii jawnej, gdzie w dniu 26 czerwca 2020 r. zostały zarejestrowane. Niemniej jednak Komendant J. M. o treści opinii wiedział już w dniu 24 czerwca 2020 r. Potwierdzają to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że pracodawca powódki zapoznał się z treścią opinii związkowej w dniu 24 czerwca 2020 r. tj. przed wręczeniem powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 53 § 1 pkt 1 lit b (w dniu 26 czerwca 2020 r.).

Powyższe ustalenia stanowiły punkt odniesienia do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego i przyjęcia, że nie doszło do naruszenia w sprawie przepisu art. 53 k.p.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. [ms]