Supreme Court dismisses office-initiated retrial request regarding a judge's improper delegation to the appellate court panel.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's request for an office-initiated retrial based on a judge's alleged improper delegation to the appellate court. Although a prior ruling suggested such delegation creates an absolute ground for annulment, the Court held that retrial is barred because the defect was already examined and rejected during the cassation proceedings. The Court reasoned that the cassation judgment implicitly addressed the delegation issue, and a separate retrial would violate the principle of judicial economy and finality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.; Art. 86 § 1 u.o.s.p.; Art. 8 § 1 k.p.k. – A defect identified in cassation proceedings cannot serve as a new ground for an office-initiated retrial, as the cassation court's examination precludes a subsequent retrial on the same issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III KO 128/22 ZARZĄDZENIE Dnia 1 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek Kliknij tutaj, aby wprowadzić tekst. zarządza: stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa 78/18, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt II K 12/17.
UZASADNIENIE
W dniu 8 grudnia 2022 r. J. K. skierował do Sądu Najwyższego pismo, które zgodnie z jego treścią zostało potraktowane jako sygnalizacja podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa 78/18, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt II K 12/17. Sygnalizowaną podstawę wznowienia z urzędu ma stanowić udział w składzie Sądu odwoławczego sędziego Sądu Rejonowego w Jarosławiu R.
P. Wymieniony sędzia, na podstawie art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 23 z późn. zm.), został delegowany przez Ministra Sprawiedliwości z dniem 1 lutego 2018 r. do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym w Rzeszowie, na czas pełnienia funkcji prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie. Zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., I KZP 10/22, na które powołał się wnioskodawca, delegowanie sędziego w oparciu o wskazaną podstawę prawną do orzekania w innym sądzie na „czas pełnienia funkcji” prezesa albo wiceprezesa sądu powszechnego, stanowi rodzaj delegacji, który nie znajduje umocowania w ustawie i nie wywołuje skutków prawnych, co oznacza, że orzeczenia wydane z udziałem tak nieprawidłowo delegowanego sędziego obarczone są bezwzględnym powodem uchylenia orzeczenia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na nienależytą obsadę sądu – także wówczas, gdy wydane zostały w ciągu dwóch lat od początku biegu delegacji.Nie negując trafności tego poglądu, stwierdzić trzeba, że sam fakt jego wyrażenia w postanowieniu składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego nie świadczy w realiach niniejszej sprawy o ujawnieniu się podstawy do wznowienia postępowania z urzędu.
Istotne są tu dwie kwestie.Po pierwsze, wydane w trybie art. 86 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1904 ze zm.) postanowienie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, w przeciwieństwie do uchwały składu siedmiu sędziów, której na podstawie 87 § 1 tej ustawy nadano moc zasady prawnej, nie ma mocy wiążącej inne składy Sądu Najwyższego. Nie stanowi też samoistnej podstaw wznowienia postępowania.Po drugie, zgodnie z treścią art. 542 § 3 k.p.k. wznowienie postępowania z powodu ujawnienia się uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. nie jest możliwe, jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji.Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa 78/18, został poddany kontroli kasacyjnej. Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2019 r., IV KK 196/19, oddalił kasacje wniesione od tego wyroku przez obrońców skazanego, jako oczywiście bezzasadne. Niczego w tym zakresie nie zmienia to, że w kasacjach obrońców skazanego nie podniesiono uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a wobec braku wniosków stron nie sporządzono na piśmie uzasadnienia postanowienia oddalającego kasacje. Zgodnie z przepisem art. 536 k.p.k., Sąd kasacyjny z urzędu bada zaistnienie przyczyn wymienionych w art. 439 k.p.k., a w razie ich stwierdzenia uchyla zaskarżone orzeczenie.
Oddalenie kasacji obrońców skazanego nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Sąd Najwyższy sygnalizowanego uchybienia nie stwierdził. Z uwagi na charakter okoliczności, która miała stanowić sygnalizowane uchybienie nie sposób przyjąć, że pozostawała ona poza zakresem rozpoznania Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym. Fakt udziału w składzie orzekającym Sądu odwoławczego sędziego Sądu Rejonowego R. P. wynikał wprost z treści zaskarżonego kasacjami wyroku. Co więcej, do akt Sądu Najwyższego w sprawie IV KK 196/19 dołączono kopię aktu delegacji sędziego R.
P. (k. 31). Okoliczność podnoszona we wniosku sygnalizacyjnym była zatem znana Sądowi kasacyjnemu, lecz w ramach wyznaczonych zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego (art. 8 § 1 k.p.k.) została oceniona inaczej, niż miałoby to miejsce w przypadku kierowania się zapatrywaniem prawym wyrażonym w sprawie I KZP 10/22.Niezależnie od powyższego, zauważyć trzeba, że kwestia istnienia podstaw do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II AKa 78/18, była już badana przez Sądu Najwyższy – postanowienie z dnia 9 marca 2022 r., III KO 1/22; zarządzenie z dnia 13 kwietnia 2022 r., III KO 40/22.