Supreme Court dismisses appeal as cassation issue lacks general legal significance beyond specific case facts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint against the lower court's rejection of her land boundary dispute appeal. The appellant argued that the owner's fence construction and intentional land abandonment constituted a waiver of ownership rights allowing adverse possession under Article 172 § 2 of the Civil Code. The court rejected this, ruling that the legal question raised was not abstract or universal but merely a specific evaluation of unique factual circumstances, which belongs to the courts of first instance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; The cassation complaint must raise a legal issue of general significance; mere disputes over specific factual evaluations do not meet this threshold.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 7/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku S.D.przy uczestnictwie S.D., M.G., D.D., K.G. i I.D.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I Ca […]/16, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie o rozgraniczenie oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 maja 2016 r.Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność oraz na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego ustalenia, czy świadome wykonanie przez właściciela nieruchomości ogrodzenia w pewnej odległości od granicy działki i celowe pozostawienie pasa gruntu z przeznaczeniem na fosę odprowadzającą wody opadowe, służącą ochronie jego nieruchomości przez zalewaniem i podtopieniami, oraz zapewnienie możliwości dostępu do zewnętrznej strony ogrodzenia w celu jego utrzymania, stanowi wyzbycie się praw właścicielskich i pozwala na zasiedzenie tego pasa gruntu przez osobę wykaszającą ten pas za wiedzą i przyzwoleniem właściciela przez okres określony w art. 172 § 2 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jedną z przesłanek umożliwiających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które ma lub może mieć znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw.
Pojęcie istotności oznacza jego doniosłość, która wyraża się rangą zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczeniem wykraczającym poza potrzeby rozstrzygnięcia jednostkowej sprawy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2002 r., II CK 12/02, nie publ., z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03, nie publ., z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, nie publ., z dnia 13 stycznia 2007 r., III CSK 180/07, nie publ., z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, i nie publ., z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą jako przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie spełnia wymagań przewidzianych w tym przepisie.
Nie ma ono charakteru uniwersalnego, abstrakcyjnego; zostało sformułowane na tle konkretnego, niepowtarzalnego stanu faktycznego i w istocie sprowadza się do jego oceny, która należy do sądów meriti.Brak także argumentów wskazujących na oczywistą zasadność skargi, niezależnie od tego, że taka teza stoi w opozycji do twierdzenia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego. Skarżący powołujący się na tę przyczynę kasacyjną powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się „oczywistość” skargi i przedstawić stosowne argumenty.
Wymaganie to jest spełnione, jeżeli skarżący wykaże, że orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., i z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).
Takiej argumentacji w skardze nie ma, a odwołanie się do ogólnych zasad ochrony własności, w tym zasad konstytucyjnych, takiej argumentacji nie wypełnia.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw ał