Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible challenge to factual findings.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by S. M. against the Regional Court's decision denying the claim of acquisitive prescription. The appellant argued that the lower courts incorrectly applied Civil Code provisions regarding ownership acquisition and misidentified the legal status of the property owner's spouse and children. The Court rejected this, ruling that the appeal's justification did not meet the strict threshold for 'obvious correctness' required under the Code of Civil Procedure and constituted an inadmissible attempt to re-evaluate established facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if the lower court's decision resulted in an obvious, glaring violation of law visible at first glance, or if it constitutes an inadmissible challenge to factual findings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 221/17 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku S. M.przy uczestnictwie X. M., R. W., H. M. i A. M.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki R. W. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. Sąd Okręgowy w K. - w sprawie o zasiedzenie - oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 3 czerwca 2015 r.Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną. Powołał się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., wskazując, że niewłaściwe zastosowano art. 172 k.c. w związku z art. 336 i 339 k.c. Odnosząc się do ustaleń, zakwestionował władztwo nad nieruchomościami uczestnika W. M..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wnioskodawca stwierdził, że „…prawidłowe zastosowanie bowiem art. 172 k.c. (w zw. z art. 336 i 339 k.c.) pozwoliłoby przyjąć, iż wnioskodawca S. M. wraz z małżonką w sposób nieprzerwany i w dobrej wierze posiadali działki gruntu oznaczone numerami […]7 oraz […]8.
Natomiast rola i funkcja W. M. oraz jego dzieci nie oznaczała w żadnym przypadku władztwa nad nieruchomościami co stoi w oczywistej przeszkodzie z ustaleniami Sądów pierwszej i drugiej instancji”.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie odpowiada żadnej z przyczyn kasacyjnych przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jeżeli nawiązuje ono do przyczyny określonej jako „oczywista zasadność skargi”, to tej oczywistości ani nie przedstawia, ani nie uzasadnia. Przyczyna ta - jak wielokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy - zachodzi wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).
Niezależnie od tego, z uzasadnienia wniosku, a także z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący zmierza do podważenia ustaleń, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 2 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. awjw