Legislator Case Law & Legislation
III CSK 220/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious error in civil procedure under Polish law.

Case Number III CSK 220/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a party seeking ownership through prescription. The appellant argued for an obvious error in the lower court's interpretation of the Civil Code regarding the duty to admit official evidence. The court ruled that the appellant failed to demonstrate the required prima facie obviousness of the alleged error, as mere disagreement with legal interpretation does not meet the high threshold for cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 172 k.c.; The Supreme Court does not re-examine legal interpretations on appeal unless the error is prima facie obvious, requiring immediate recognition without further analysis.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious error civil procedure prescription ownership legal interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 172 k.c.
Art. 336 k.c.
172 w związku z art. 336 k.c.) nie oznacza oczywistej zasadności skargi w znaczeniu art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 520 § 3 k.p.c.
O kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
13 § 2, art. 391 § 1 i art.
Art. 39921 k.p.c.
391 § 1 i art. 39921 k.p.c. db
art. 172 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CSK 220/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. P. i X. P. ‎przy uczestnictwie T. P. ‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N. ‎z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawców kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 15 czerwca 2015 r. uwzględniającego wniosek.Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż zaniechano dopuszczenia dowodu z urzędu oraz dokonano błędnej wykładni prawa materialnego (art. 172 k.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do przyczyn kasacyjnych wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz stanowi powtórzenie i „wzmocnienie” uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które na tym etapie postępowania nie są w ogóle przez Sąd Najwyższy badane.Wskazanie, że występuje „oczywistość błędnej wykładni” (art. 172 w związku z art. 336 k.c.) nie oznacza oczywistej zasadności skargi w znaczeniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Tu jest wymagana oczywistość prima facie, bez potrzeby podejmowania analizy prawniczej lub głębszych rozważań (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).

Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39921 k.p.c. db