Supreme Court dismisses appeal for boundary dispute where lower court correctly found adverse possession despite missing statutory period.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by D. C. and M. C. against a lower court's decision on boundary delimitation. The appellants argued that the lower court erred in finding adverse possession due to a lack of the legally required possession period. The court rejected this claim because the factual findings of the second instance were clear and the appeal targeted these findings, which is procedurally impermissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal challenging factual findings of the court of second instance is inadmissible, and the Supreme Court must dismiss the appeal if the lower court's factual determinations are clear and legally sound.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 183/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku D. C. i M. C.przy uczestnictwie K. C.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w N.z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 grudnia 2013 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie o rozgraniczenie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazali jej oczywistą zasadność, związaną z błędnym zastosowaniem przez Sąd Okręgowy art. 153 w związku z art. 172 k.c. przez stwierdzenie zasiedzenia, mimo braku wymaganego ustawą okresu posiadania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżących, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinni oni w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, niepubl., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 niepubl., 21 września 2010 r., III UK 95/10, niepubl., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów wskazanych w podstawach skargi. Ustalenia Sądu drugiej instancji są jednoznaczne; wynika z nich, że przesłanki zasiedzenia zostały spełnione (stan posiadania samoistnego od 1971 r.). W tej sytuacji, skoro skarga kasacyjna została skierowana przeciwko ustaleniom faktycznym, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.), należało odmówić przyjęcia jej do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]