Supreme Court dismisses appeal for lack of obviousness and inadmissible factual re-examination.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by the applicants and a participant against a lower court's decision to dismiss their appeal. The applicants argued that lower courts incorrectly determined they did not exercise independent possession of the property, but the Supreme Court found their arguments were merely general assertions rather than proofs of obvious legal error. Consequently, the court ruled that the appeal failed to meet the strict requirement of obviousness and improperly attempted to re-examine facts and assessments, which is prohibited in cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not demonstrate obviousness of the error and improperly seeks to re-examine facts or assessments established by lower courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 17/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku (…)przy uczestnictwie (…) i Gminy Miasta T.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców oraz uczestnika P. K.od postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację wnioskodawców oraz uczestnika P.K. od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 października 2016 r.Wnioskodawcy i uczestnik wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Podnieśli, że Sądy obu instancji niewłaściwie przyjęły, iż wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni nie wykonywali władztwa nad nieruchomością w postaci posiadania samoistnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście uzasadniona.
Powołując się na tę właśnie przyczynę kasacyjną, skarżący powinni w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty przekonujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., lub z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).
We wniosku skarżących nie wykazano jednak oczywistej zasadności skargi. Skarżący sformułowali ogólnikowe twierdzenia, zwłaszcza dotyczące samoistności posiadania, a w istocie podjęli próbę zakwestionowania ustaleń oraz faktów i ocen, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.) (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r., III CKN 199/98, nie publ., i z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 341/98, nie publ.).W związku z tym Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw