Supreme Court dismisses appeal on acquisition date but rejects rest due to lack of legal grievance.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal regarding the acquisition date of the property because the second-instance ruling was favorable to the appellants, creating no legal grievance. The remaining part of the appeal was rejected for failing to demonstrate an obvious violation of law. Consequently, the appeal was dismissed in part and the rest was not accepted for consideration.
Legislator headnote
AI generatedArt. 384 ust. 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal against a second-instance decision favorable to the appellant is inadmissible due to the absence of a legal grievance (gravamen).
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 133/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku G. G. i M. K.przy uczestnictwie W. S., E. S. i F. B.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników W. S. i E. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II Ca […], odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej pkt 1 zaskarżonego postanowienia, a w pozostałej części odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestników E. S. i W. S. na rzecz wnioskodawczyni G. G. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 września 2017 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zasiedzenie zmienił zaskarżone postanowienie częściowe Sądu Rejonowego w O. z dnia 19 października 2016 r. tylko w ten sposób, że zmienił datę nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.Uczestnicy E. S. i W. S. wnieśli skargę kasacyjną, stwierdzając, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące przerwania biegu terminu zasiedzenia z dniem w wejścia w życie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, w związku z wydaniem aktu własności ziemi w czasie biegu tego terminu na rzecz osoby innej niż ta, wobec której biegł termin zasiedzenia.
Stwierdzili również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uczestnicy zaskarżyli postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, a Sąd drugiej instancji – zaskarżonym postanowieniem – uwzględnił apelację tylko w ten sposób, że ustalił termin zasiedzenia na dzień 4 listopada 2001 r., a nie – jak przyjął Sąd pierwszej instancji – na dzień 29 października 1986 r. W pozostałej części apelacja została oddalona.Skarga kasacyjna oraz zawarty w niej wywód dotyczy postępowania Sądu drugiej instancji w całości, a więc także orzeczenia uwzględniającego apelację.
W tym zakresie jednak zaskarżone orzeczenie jest dla skarżących korzystne i choć korzyść ta jest relatywnie i z subiektywnego punktu widzenia nieznaczna, to jednak stoi na przeszkodzie wniesieniu skargi kasacyjnej w tym zakresie (por. uchwała składu siedmiu sędziów – zasada prawna – z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108). Teza ta znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2018 r., III CZP 1/18 („Biuletyn SN” 2018, nr 10, s. 5), stwierdzającej, że w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości zakaz zmiany postanowienia na niekorzyść uczestnika postępowania wnoszącego apelację (art. 384 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.) nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu zasiedzenia przez sąd drugiej instancji w innej dacie, niż uczynił to sąd pierwszej instancji.W tej sytuacji skarga kasacyjna w tym zakresie, z powodu braku pokrzywdzenia (gravamen), podlega odrzuceniu, co oznacza, że przyczyna kasacyjna dotycząca tej części rozstrzygnięcia staje się bezprzedmiotowa i nie może wspierać wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.Oczywistość skargi kasacyjnej – w rozumieniu przyjętym w judykaturze Sądu Najwyższego dotyczącej przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. –nie została wykazana, gdyż skarżący nie wykazali, że orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., i z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części (art. 3986 § 3 k.p.c.), a w pozostałej odmówił przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 39821, art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. aj