Supreme Court rejects transfer of child support case due to lack of objective impartiality risk.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer a child support case to another court. The Regional Court sought transfer because the plaintiff's statutory representative was a long-term judge at the local court, raising concerns about public perception of impartiality. The Supreme Court ruled that subjective fears alone are insufficient and that no objective risk to judicial authority exists, thus rejecting the transfer under Article 441 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 441 k.p.c.; Art. 441 § 1 k.p.c.: Transfer to another court is permitted only when there is an objective risk significantly impairing judicial authority, not merely based on subjective concerns or the mere presence of a judge from the local court among the parties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CO 458/24 POSTANOWIENIE 10 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 10 lipca 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa małoletniej A. B.przeciwko P. B.o podwyższenie alimentów,na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy w Toruniupostanowieniem z 11 kwietnia 2024 r., III RC 180/24,o przekazanie do sądu równorzędnego, oddala wniosek.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 11 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Toruniu zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa małoletniej A. B. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. B. przeciwko P. B. o podwyższenie alimentów. Sąd Rejonowy wyjaśnił, że M. B. jest długoletnim ławnikiem Sądu Rejonowego w T., a w obecnej kadencji jest również członkiem Rady Ławniczej. Od wielu lat uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości przez Sąd Rejonowy w T., a ta okoliczność w odbiorze społecznym może budzić obawy co do bezstronności sądu w rozstrzygnięciu sprawy, w której występuje ona jako przedstawiciel ustawowy strony.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 441 k.p.c. stanowi podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.
W orzecznictwie podkreśla się, że przepis ten stanowi wyjątek od kodeksowej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tej przyczyny powinien być interpretowany ściśle (zob. postanowienia SN z: 16 marca 2020 r., IV CO 18/20; z 10 września 2020 r., II CO 203/20; z 28 września 2021 r., II CO 72/21). Zbyt pochopne przekazywanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie służy wytwarzaniu w społeczeństwie przekonania o bezstronności sądów, lecz przeciwnie – może budować przekonanie o łatwości manipulowania ich ustawową właściwością (zob. postanowienia SN z: 25 listopada 2009 r., III KO 81/09; 24 lutego 2020 r., II PO 5/20).
Podstawa do zastosowania art. 441 k.p.c. istnieje wtedy, gdy zachodzi istotne ryzyko, że autorytet sądownictwa znacząco ucierpi w razie rozpatrzenia danej sprawy przez właściwy sąd. Dla oceny wagi zagrożenia dla autorytetu sądownictwa znaczenie mają przesłanki obiektywne (np. uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziów danego sądu w konkretnej sprawie) oraz przesłanki subiektywne (np. przekonanie stron postępowania albo lokalnej opinii publicznej o braku bezstronności sędziów danego sądu w konkretnej sprawie). Same przesłanki subiektywne nie są wystarczające do zastosowania art. 441 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 3 sierpnia 2022 r., I NO 86/22).
O konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, o którym mowa w art. 441 § 1 k.p.c., nie może świadczyć ewentualne zaistnienie przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy w stosunku do grupy, nawet istotnej, sędziów sądu występującego (zob. postanowienie SN z 22 lutego 2024 r., III CO 166/24). Podstaw stosowania tego przepisu nie należy utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.[SOP][ał]