Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III CO 152/22 AI generated

Supreme Court dismisses divorce jurisdiction request as inadmissible because only the court receiving the claim can make it.

Case Number III CO 152/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Inadmissible
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the plaintiff's request to designate the competent court for a divorce proceeding. The plaintiff, M. T., attempted to file the designation request directly with the Supreme Court rather than through the court that received the initial divorce lawsuit. The Court ruled this inadmissible because Article 45 of the Civil Procedure Code grants this right exclusively to the court where the claim was filed. Consequently, the request was dismissed as it originated from an unauthorized subject.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 § 2 k.p.c.; The right to request designation of the competent court belongs exclusively to the court that received the claim, making requests by other subjects inadmissible.

Keywords

AI generated
Civil Procedure Code jurisdiction designation inadmissible request unauthorized subject divorce proceedings competent court plaintiff rights

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 § 2 k.p.c.
zm.), o oznaczenie sądu właściwego przez Sąd Najwyższy może wystąpić wyłącznie sąd, do którego wpłynął pozew (art. 45 § 2 k.p.c.).
art. 45 § 2 k.p.c
zm.), o oznaczenie sądu właściwego przez Sąd Najwyższy może wystąpić wyłącznie sąd, do którego wpłynął pozew (art. 45 § 2 k.p.c.).
art. 45 k.p.c
O tym, że kompetencja do wystąpienia o oznaczenie sądu właściwego przysługuje wyłącznie sądowi, do którego wystąpiono z powództwem, świadczy przede wszystkim językowa i historyczna wykładnia art. 45 k.p.c.
art. 45 § 1 k.c
Nadto nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że zarezerwowanie możliwości wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 45 § 1 k.c., wyłącznie dla sądu eliminuje wątpliwości w przedmiocie zakresu sprawy objętego oznaczeniem właściwości (zob.

Cited Case Law

AI generated
V CO 288/19
Supreme Court dismisses party's request for jurisdiction designation as only the court receiving the claim may apply. The party's request was rejected because it originated from an unauthorized subject. The court ruled that only the court receiving the claim can request jurisdiction designation. The decision clarifies that parties cannot bypass this statutory restriction. The court emphasized the legislative intent to limit such requests to the receiving court. This ensures clarity in jurisdictional boundaries for divorce proceedings. The ruling upholds the exclusive authority of the receiving court in this matter.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CO 152/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku M. T.o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy przeciwko M. T.‎o rozwód,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2022 r.,‎na skutek wniosku powoda z dnia 3 stycznia 2022 r., o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, odrzuca wniosek.

UZASADNIENIE

M. T. wniósł o oznaczenie sądu właściwego do wytoczenia powództwa rozwodowego przeciwko M. T.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny, ponieważ pochodził od nieuprawnionego podmiotu.Od 7 listopada 2019 r., czyli od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469 z późn. zm.), o oznaczenie sądu właściwego przez Sąd Najwyższy może wystąpić wyłącznie sąd, do którego wpłynął pozew (art. 45 § 2 k.p.c.).

Wniosek innych podmiotów, w tym strony postępowania lub podmiotu zamierzającego wystąpić na drogę postępowania cywilnego, należy zatem uznać za niedopuszczalny. O tym, że kompetencja do wystąpienia o oznaczenie sądu właściwego przysługuje wyłącznie sądowi, do którego wystąpiono z powództwem, świadczy przede wszystkim językowa i historyczna wykładnia art. 45 k.p.c. Taki zamysł ustawodawcy jednoznacznie wynika również z uzasadnienia projektu ww. ustawy, w którym (s. 137) wskazano, że stronie przysługiwać będzie wyłącznie prawo wnioskowania o tego rodzaju wystąpienie.

Nadto nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że zarezerwowanie możliwości wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 45 § 1 k.c., wyłącznie dla sądu eliminuje wątpliwości w przedmiocie zakresu sprawy objętego oznaczeniem właściwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2019 r., V CO 288/19). Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.