Legislator Case Law & Legislation
II CSK 56/20 AI generated

Cassation dismissed; Supreme Court remands case for proving attorney authority validity after employment termination.

Case Number II CSK 56/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal and remanded the case to the District Court to address procedural defects. The lower court failed to verify whether the defendant's attorney retained authority to file the cassation response after the employment relationship that granted the power of attorney had ended. The Court ruled that a power of attorney expiring upon termination of employment is not a simple revocation under Article 94 § 1 of the Civil Procedure Code, requiring the lower court to actively check the attorney's current standing.

Legislator headnote

AI generated

Art. 94 § 1 k.p.c.; A power of attorney expiring upon the termination of an employment relationship constitutes a fixed-term mandate distinct from revocation, necessitating active verification of the attorney's current authority by the court rather than automatic application of the revocation rule.

Keywords

AI generated
power of attorney employment termination cassation procedure civil procedure code procedural defect attorney authority remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 94 § 1 k.p.c.
Z art. 94 § 1 k.p.c. wynika norma o charakterze wyjątkowym, która nakazuje traktowanie jako pełnomocnika osoby, która w istocie nie jest już umocowana do reprezentowania mocodawcy, gdyż stosunek pełnomocnictwa ustał wskutek wypowiedzenia (wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2006 r., II CK 425/05).
art. 94 § 1 k.p.c
W konsekwencji czynności procesowe sądu podejmowane w sytuacjach objętych zakresem zastosowania art. 94 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 56/20 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa G. D.‎przeciwko (...) Zakładowi Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę, oraz sprawy z powództwa G. D.‎przeciwko (...) Zakładowi Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II Ca (...), zwraca skargę kasacyjną wraz z aktami Sądowi Okręgowemu w S. w celu usunięcia dostrzeżonego braku polegającego na niewykazaniu umocowania pełnomocnika pozwanej do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej odrębnie dla każdej ze spraw połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

UZASADNIENIE

Pozwana (...) Zakład Ubezpieczeń na Życia Spółka Akcyjna z siedzibą w W. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S., wniesioną przez powoda G. D. Wraz z odpowiedzią na skargę kasacyjną przedłożone zostało pełnomocnictwo, w którym pozwana jako mocodawca zawarła zastrzeżenie, że pełnomocnictwo wygasa z chwilą rozwiązania stosunku pracy łączącego Pełnomocnika i Mocodawcę (k. 524 akt sprawy II Ca (...)). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Ukształtowanie pełnomocnictwa w opisany wyżej sposób oznacza w istocie opatrzenie go terminem końcowym.

Zakończenie każdego stosunku pracy jest bowiem zdarzeniem przyszłym i pewnym, choć data nadejścia tak oznaczonego terminu zwykle pozostaje nieznana. Zastrzeżenie, że pełnomocnictwo procesowe wygasa w określonym terminie, rodzi konieczność badania, czy umocowanie do działania w sprawie istnieje w czasie dokonywania przez pełnomocnika czynności procesowych. W takich sytuacjach nie znajduje zastosowania art. 94 § 1 in principio, in medio k.p.c. przewidujący, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym.

Nadejście terminu końcowego, powodującego ustanie stosunku pełnomocnictwa, niewątpliwie jest zdarzeniem prawnym odmiennego rodzaju niż wypowiedzenie pełnomocnictwa. Przywołany ostatnio przepis nie powinien być natomiast wykładany w sposób rozszerzający, tj. prowadzący do objęcia nim także zdarzeń prawnych innych niż czynność wypowiedzenia pełnomocnictwa. Z art. 94 § 1 k.p.c. wynika norma o charakterze wyjątkowym, która nakazuje traktowanie jako pełnomocnika osoby, która w istocie nie jest już umocowana do reprezentowania mocodawcy, gdyż stosunek pełnomocnictwa ustał wskutek wypowiedzenia (wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2006 r., II CK 425/05).

W konsekwencji czynności procesowe sądu podejmowane w sytuacjach objętych zakresem zastosowania art. 94 § 1 k.p.c. nie stanowią przejawu naruszenia przepisów postępowania i nie prowadzą do nieważności postępowania, nawet w razie faktycznego pozbawienia strony możności obrony jej praw (postanowienia Sądu Najwyższego: z 2 lipca 2002 r., I PZ 58/02, z 4 listopada 2010 r., IV CSK 181/10, z 13 grudnia 2018 r., I UK 479/17).Zasadniczo przepisy regulujące postępowanie cywilne nie wymagają od sądu każdorazowego poszukiwania z urzędu, czy zachodzą okoliczności, które mogłyby prowadzić do wadliwości proceduralnych, nawet powodujących ryzyko nieważności postępowania.

Z tego powodu Sąd, o ile nie wystąpią uzasadnione przesłanki, nie podejmuje działań zmierzających np. do zbadania, czy strona postępowania żyje, czy została ubezwłasnowolniona itd. Brak wiedzy o zaistniałych obiektywnie okolicznościach nie usuwa jednak skutków tych wadliwości, toteż w razie uzyskania informacji świadczących o możliwości wystąpienia uchybień, powinny być podjęte przeciwdziałające im czynności. W przypadku pełnomocnictwa, które zostało złożone do akt niniejszej sprawy i podlegało ocenie Sądu, zasadne jest przyjęcie założenia o konieczności badania istnienia umocowania po stronie osoby dokonującej czynności procesowych.

Z treści dokumentu pełnomocnictwa wynika bowiem temporalny zakres umocowania wskazanej w nim osoby, a w konsekwencji zachodzi potrzeba ustalenia, czy czynność w postaci złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, podjęta ponad rok po udzieleniu pełnomocnictwa, znajdowała podstawę w istniejącym nadal umocowaniu. Skoro Sąd za skuteczne uznał udzielenie pełnomocnictwa opatrzonego terminem końcowym, to, wobec niemożności zastosowania art. 94 § 1 k.p.c., zobligowany jest do bieżącego czuwania, czy pełnomocnik pozostaje nadal umocowany do działania w imieniu strony postępowania.Na marginesie wypada zauważyć, że także na wcześniejszych etapach postępowania pełnomocnicy pozwanej reprezentowali ją na podstawie pełnomocnictw, w których zastrzeżono, że pełnomocnictwo wygasa z chwilą rozwiązania stosunku pracy łączącego Pełnomocnika i (...) ZU SA (k. 53 i k. 406 akt j.w.).

W związku z powyższym konieczny okazał się zwrot skargi kasacyjnej wraz z aktami sprawy do Sądu II instancji, w celu usunięcia braku polegającego na niewykazaniu umocowania pełnomocnika pozwanej do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w celu prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia.jw