Supreme Court dismisses appeal because basic court fee is a fixed fee under Civil Procedure Code.

Sygn. akt I UZ 33/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z odwołania S. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 grudnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z

dnia 9 maja 2006 r.

Podstawą odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez pełnomocnika

ubezpieczonego opłaty podstawowej w wysokości 30 zł wynikającej z art. 36

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Nr 167, poz. 1398). Sąd stwierdził, że strona korzystająca ze zwolnienia od kosztów

sądowych ma zawsze obowiązek uiścić opłatę podstawową, zaś opłata

podstawowa, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jest opłatą w stałej wysokości w

rozumieniu art. 130 2 § 3 k.p.c.

Ubezpieczony zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc o

jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zakwestionował interpretację art. 130 2 § 3 k.p.c. dokonaną przez

Sąd Apelacyjny zmierzającą do objęcia tym przepisem opłaty podstawowej i

utożsamienie jej z opłatą w wysokości stałej. Podnosił, że art. 130 2 § 3 k.p.c.

stanowiący o odrzuceniu środka odwoławczego nie wymienia opłaty podstawowej,

nie uwzględnia jej również art. 130 2 § 1 stanowiący o zwrocie pisma. Zdaniem

skarżącego sąd winien wezwać stronę do uzupełnienia pisma i nie mógł

zastosować rozszerzającej interpretacji przepisów art. 130 2 § 3 k.p.c. obejmując

hipotezą tego artykułu opłaty podstawowej, skoro ustawa o kosztach sądowych

dokonuje wyraźnego podziału opłat na trzy rodzaje i w żadnym przepisie nie

obejmuje opłatą stałą opłaty podstawowej. Luka prawna w przepisach dotyczących

skutków nieuiszczenia opłaty podstawowej przez radcę prawnego nie może rodzić

negatywnych skutków dla strony, skoro może być wypełniona „przez brzmienie” art.

130 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 130 2 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty

pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego,

środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną,

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw

od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie

referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej

obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten

ma więc zastosowanie do tych środków odwoławczych i środków zaskarżenia co do

których wysokość opłaty jest znana profesjonalnemu pełnomocnikowi, gdyż jest

określona kwotowo albo wskazany jest sposób jej obliczenia.

Zwrot „opłata w wysokości stałej” różni się od używanego w ustawie o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych pojęcia „opłata stała”, co wskazuje, że

określenia te mają inne znaczenie. Określenie „opłata w wysokości stałej” obejmuje

także opłaty, które nie są opłatami stałymi w rozumieniu ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych, ale ich wysokość jest stała dlatego, że została

określona kwotowo, jak to ma miejsce w przypadku opłaty podstawowej. W związku

z powyższym określona w wymienionych przepisach opłata podstawowa jest opłatą

w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.

Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 września 2006

r. II UZP 11/06, w której przyjął że przepis art. 130 2 § 3 k.p.c. stosuje się do

środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej,

o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Podkreślić należy, że

stanowisko to znajdowało również i wcześniej odzwierciedlenie w orzecznictwie

Sądu Najwyższego (m.in. postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. I CZ 34/06,

postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r. I CZ 23/06, postanowieniu z dnia 2 czerwca

2006 r. II UZ 14/06, postanowieniu z dnia 11 lipca 2006 r. I CSK 146/06,

postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2006 r. I CSK 170/06, postanowieniu z dnia 17

sierpnia 2006 r. III UZ 7/06, postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2006 r. III UZ 7/06,

postanowieniu z dnia 13 września 2006 r. II PZ 27/06).

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 398 14 i 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.