Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to insufficient value of subject matter under civil procedure law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social security court decision regarding the calculation of contribution bases. The appellant argued the dispute involved mandatory insurance coverage, but the court determined the actual issue was merely the calculation of contribution amounts. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible because the value of the subject matter (138 zł) fell below the statutory threshold of 10,000 zł required for cassation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3982 § 1 k.p.c.: When a dispute concerns only the calculation of social security contribution bases rather than the obligation to insure, the value of the subject matter is determined by the contribution amount, and an appeal is inadmissible if this value falls below the statutory threshold.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UZ 27/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)SSN Halina KiryłoSSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) w sprawie z odwołania P. w P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąprzeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych z udziałem zainteresowanych: […]o ustalenie ubezpieczenia,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2016 r.,zażalenia P. w P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnoscią na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa …/15, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r. oddalił apelację odwołującego się P. w P. Spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...]z dnia 27 stycznia 2015 r., oddalającego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wydanych na podstawie art. 83 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wśród decyzji, których dotyczyło to rozstrzygnięcie, była także decyzja odnosząca się do zainteresowanej M.
M., stwierdzająca, że zainteresowana podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, chorobowemu i wypadkowemu u płatnika składek - P. w P. Spółki z o.o. jako pracownik w związku z wykonywaniem w ramach umowy o świadczenie usług zawartej z Niepublicznym Zakładem Podstawowej i Specjalistycznej Opieki Zdrowotnej S. w P. pracy na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy, ze wskazaną podstawą wymiaru składek.Wyrok Sądu drugiej instancji został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez P. Centrum Medyczne w P..
W skardze tej jako wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego zainteresowanej M. M. wskazano kwotę 138 zł.Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia w przedmiocie podstawy wymiaru składek dla M. M. oraz oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku.Zdaniem Sądu Apelacyjnego, skarga kasacyjna w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji nr […] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
W postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od tej decyzji przedmiotem sporu jest bowiem podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, a nie kwestia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym. Niezależnie od przyjętego przez organ rentowy sposobu redagowania decyzji, spór dotyczy tego, kto i w jakiej wysokości jest obowiązany opłacić składki od wynagrodzeń otrzymywanych przez pracowników P. za czas, w jakim wykonują oni dodatkowo pracę na rzecz tego pracodawcy, ale w oparciu o umowy cywilnoprawne łączące ich z podmiotem trzecim.
W takiej sytuacji ma zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych statuujący jeden szeroko rozumiany obowiązek pracowniczego podlegania ubezpieczeniom społecznym. Koresponduje z nim regulacja przepisów art. 18 ust. 1a, art. 20 ust. 1 oraz art. 4 pkt 2a powołanej ustawy, na skutek czego to pracodawca jest płatnikiem także w zakresie wynagrodzeń otrzymywanych przez pracownika za pracę świadczoną na rzecz pracodawcy w warunkach objętych dyspozycją art. 8 ust. 2a ustawy. W konsekwencji, w sprawie, w której adresat decyzji organu rentowego wymierzającej, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, składki na ubezpieczenia społeczne (stwierdzające obowiązek zapłaty składek) zaprzecza, że jest płatnikiem należnych za ubezpieczonego składek, spór przedmiotowo dotyczy składek na ubezpieczenie społeczne, a nie podlegania temu ubezpieczeniu.
Nie istnieje bowiem odrębny tytuł ubezpieczenia na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który mógłby stanowić przedmiot sporu w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych.Odwołujące się P. Centrum Medyczne w P. Spółka z o.o. wniosło do Sądu Najwyższego zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 kwietnia 2016 r., zaskarżając to postanowienie w części, to jest w zakresie punktu I i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c., przez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, mimo braku ku temu podstaw prawnych,Powołując się na tak sformułowany zarzut, żaląca się Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie punktu I i zasądzenie od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Oceniane w niniejszym postępowaniu zażalenie jest nieuzasadnione. Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną, nie należy do spraw wymienionych w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. (o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego). Przedmiot sporu w tej sprawie, a w konsekwencji także przedmiot zaskarżenia, wynika z przyjętej w art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych konstrukcji uznania osoby wykonującej pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej na rzecz własnego pracodawcy za jego pracownika, która wykładana jest w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego ze względu na cel zapewnienia opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.
Uznaje się, że w powołanym przepisie pojęcie pracownika jest rozszerzone na jego dalszą aktywność w ramach umowy cywilnoprawnej, jeżeli w jej ramach świadczy pracę na rzecz swojego pracodawcy. Także w zakresie tej sfery aktywności jest on zatem uznawany - na potrzeby ubezpieczeń społecznych - za pracownika tego właśnie pracodawcy, w związku z czym płatnikiem składek z tego tytułu jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), a przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej uwzględnia jedynie w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tego pracownika - art. 18 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, OSNP 2010 nr 3-4, poz. 46 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 259/09, niepublikowany; z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 117; z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 266; z dnia 18 marca 2014 r., II UK 449/13, LEX 1451362; z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepublikowany; z dnia 23 maja 2014 r., II UK 445/13, LEX nr 1475168; z dnia 4 czerwca 2014 r., II UK 447/13, LEX nr 1480061).
Osoba wykonująca pracę na rzecz swego pracodawcy na podstawie umów cywilnych podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik i na tym kwestia jej ubezpieczenia się wyczerpuje (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 marca 1997 r., I PKN 43/97, OSNAPiUS 1997 nr 24, poz. 494; z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepublikowany i z dnia 6 lutego 2014 r., II UK 279/13, niepublikowany). Ugruntowany jest w związku tym pogląd, że sprawa o opłacenie przez pracodawcę składki w wysokości wynikającej z przychodu uzyskanego przez pracownika na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia (lub innej umowy o świadczenie usług) wykonywanej na rzecz tego pracodawcy dotyczy składki, gdyż przedmiotem postępowania w takiej sprawie jest jedynie ustalenie właściwej kwoty jej podstawy wymiaru (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 kwietnia 2015 r., II UZ 8/15, LEX nr 1713022; z dnia 19 sierpnia 2015 r., II UZ 14/15, LEX nr 2051058 oraz z dnia 20 kwietnia 2016 r., II UZ 1/16, LEX nr 2054096).
Jest to zatem sprawa o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).Kierując się przedstawionymi motywami oraz uwzględniając to, że w sprawie objętej zażaleniem wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi zaledwie 138 zł, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. kc