Legislator Case Law & Legislation
I UK 496/15 AI generated

Supreme Court dismissed cassation appeal regarding reduced pension eligibility due to insufficient proof of continuous special conditions work.

Case Number I UK 496/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an insured individual against a lower court's denial of a reduced-age pension. The insured argued that the appellate court incorrectly interpreted material law despite evidence of work in special conditions, but the court found the lower courts' factual findings regarding the intermittent nature of the work were correct. The decision affirmed that only the predominant portion of duties must be performed under special conditions to qualify for the reduced pension, and the appellant failed to prove continuous full-time employment in such conditions.

Legislator headnote

AI generated

§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; The right to a reduced-age pension requires proof of continuous and full-time work in special conditions, where incidental or non-dominant tasks performed in the same environment do not negate the qualification if the primary obligations were special.

Keywords

AI generated
reduced age pension special working conditions continuous full-time work cassation appeal dismissal social security law

Cited Legislation

AI generated
§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
W niniejszej sprawie kluczowym była ocena charakteru pracy ubezpieczonego jako pracy w warunkach szczególnych z perspektywy § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tj.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Trzeba bowiem przypomnieć, że podstawy skargi nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 3983 § 3 k.p.c
Trzeba bowiem przypomnieć, że podstawy skargi nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z dnia 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07
wyrok SN z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 181/13
wyrok SN z dnia 22 kwietnia 2009 r., II UK 333/08
postanowienie SN z dnia 7 września 2012 r., V CSK 529/11
postanowienie SN z dnia 7 września 2012 r., V CSK 529/11).Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie jest zatem wadliwe w świetle poczynionych przez ten sąd ustaleń faktycznych.
postanowienie SN z dnia 6 października 2009 r., II PK 162/09
III UK 45/07
postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.).
I PK 113/07
Chodzi tu o naruszenie norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., I PK 113/07).
I PK 283/05
Supreme Court dismisses appeal due to lack of separate request for admissibility under Civil Procedure Code.
II PK 162/09
II UK 306/07
Supreme Court dismissed pension claim, ruling concurrent non-harmful work cannot count as special conditions employment.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 496/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z odwołania M. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Ł. ‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2016 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III AUa (…), Odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 marca 2014 r. ZUS I Oddział w Ł. odmówił ubezpieczonemu M. M. prawa do emerytury w wieku obniżonym uznając, że nie udowodnił on 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Rozpatrujący sprawę na skutek odwołania ubezpieczonego od tej decyzji Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r., VIII U (…) odwołanie oddalił po dokonaniu następujących ustaleń faktycznych.Ubezpieczony urodził się 4 kwietnia 1954 r. Od 18 października 1972 r. do 28 czerwca 1975 r. zatrudniony był jako stolarz w zakładach R..

Świadectwo pracy wskazywało na pracę w tym okresie w szczególnych warunkach – przy konserwacji agregatów (Zarządzenie Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego, Dz.Urz. MG z 1987 r. Nr 4, poz. 7). W okresie od 30 sierpnia 1976 r. do 31 stycznia 1980 r. zatrudniony był w Zakładach Przemysłu Bawełnianego M. jako stolarz. W obu tych zakładach ubezpieczony pracował jako stolarz, naprawiał ponadto maszyny włókiennicze.

Ponieważ zeznający w sprawie świadkowie byli w stanie określić, w jakim zakresie czasowym ubezpieczony wykonywał prace stolarskie a w jakim – konserwacyjne – sąd uznał, że ubezpieczony nie pracował w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Od 4 listopada 1985 r. do 31 października 1989 r. zatrudniony był w Ł. w Ł. na stanowisku pomocy produkcji drzewnej.

Także w tym przypadku, z uwagi na różny charakter wykonywanych prac, Sąd Okręgowy nie zakwalifikował pracy jako pracy w warunkach szczególnych. Wyrokiem z dnia 19 maja 2013 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację ubezpieczonego od tego wyroku. Sąd podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Okręgowego. Podkreślił, że ubezpieczony nie udowodnił, że stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła pełnomocnik ubezpieczonego. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) ponieważ Sąd Apelacyjny błędnie zinterpretował przepisy prawa materialnego pomimo, że postępowanie dowodowe nie wykazało, aby ubezpieczony nie pracował stale i w pełnym wymiarze w zakwestionowanych przez organ rentowy przedsiębiorstwach.

W ocenie skarżącej ze świadectw pracy wynika, że ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy a Sąd Apelacyjny zbyt ściśle zinterpretował § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. np. postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.). Chodzi tu o naruszenie norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., I PK 113/07). Nie każde zatem naruszenie norm prawnych w wyroku sądu odwoławczego nie stanowi o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 11 maja 2006 r., I PK 283/05).

Niekiedy – nieco odmiennie – podnosi się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej stanowi przymiot, którego istnienie potwierdza jaskrawie niesprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy przez sąd powszechny (tak SN w postanowieniu z 6 października 2009 r., II PK 162/09).Ocena wadliwości rozstrzygnięcia wymaga odwołania się do norm prawa materialnego, które stanowiły jego podstawę. W niniejszej sprawie kluczowym była ocena charakteru pracy ubezpieczonego jako pracy w warunkach szczególnych z perspektywy § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tj. ocena, czy prace te wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Nie chodzi tu, jak zdaje się rozumieć skarżący, o ogólnie pojmowaną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy ale o wykonywanie w tak rozumianym wymiarze pracy w warunkach szczególnych. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie, że nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika (wyrok SN z dnia 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, podobnie np. wyrok z dnia z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 181/13).

Nieco łagodzi bardzo restrykcyjne ujęcie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 kwietnia 2009 r., II UK 333/08 twierdząc, że ocena prawna ustaleń faktycznych powinna być racjonalna, bez stosowania „aptekarskiej” miary lub „stopera w ręku”. W stanie faktycznym sprawy – jak stwierdził Sąd Najwyższy - równoczesne i incydentalne wykonywanie przez spawacza niektórych prac ślusarskich w tym samym szkodliwym środowisku pracy i to na wyraźne polecenie przełożonych nie wyklucza zaliczenia tego zatrudnienia do stażu pracy w szczególnych warunkach wymaganego do przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym.Jak widać przeważająca część obowiązków pracownika musi być wykonywana w warunkach szczególnych, a jedynie sporadycznie wykonywane, dodatkowe - inne - czynności nie przekreślają możliwości kwalifikacji tej pracy jako uprawniającej do emerytury w wieku obniżonym.Czym innym jest jednak mieszane wykonywanie różnych obowiązków, z których jedynie część – i to bynajmniej nie dominująca – dałaby się zakwalifikować jako wykonywana w warunkach szczególnych.

Takie ustalenia poczyniły sądy powszechne w niniejszym postępowaniu i ustaleniami tymi Sąd Najwyższy pozostaje związany. Trzeba bowiem przypomnieć, że podstawy skargi nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Sąd Najwyższy stwierdza w takich przypadkach, że o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie można wnioskować na podstawie zakwestionowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie SN z dnia 7 września 2012 r., V CSK 529/11).Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie jest zatem wadliwe w świetle poczynionych przez ten sąd ustaleń faktycznych.

Skoro nie można mówić o jego wadliwości, to nie ma mowy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej rozumianej jako tak oczywista wadliwość, która daje się stwierdzić na pierwszy rzut oka i bez zbytniego wgłębiania się w sprawę. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.