Supreme Court dismisses social security appeal as no legal issue exists regarding rehabilitation benefit entitlement.

Sygn. akt I UK 265/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z odwołania S. W. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. ‎o świadczenie rehabilitacyjne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2016 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. ‎z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt IV Ua […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 listopada 2014 r., którym zmieniono decyzję ZUS Oddziału w T. z dnia 20 lutego 2014 r. w ten sposób, że przyznano S. W. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 6 miesięcy od 3 stycznia 2014 r.Organ rentowy wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w związku z art. 22 tej ustawy oraz art. 58 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, a także na podstawie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na to, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które „ponadto wymaga dokonania wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Oczywiste jest, że dwie pierwsze i ostatnia, przywołane wyżej, przesłanki dotyczyć muszą przepisów powołanych w podstawach kasacyjnych, bowiem zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach podstaw. Jednakże sam fakt, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołuje się do przepisów wskazanych w jej podstawach, nie stanowi o tym, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek zagadnienie prawne, czy też wykładnię jakichkolwiek przepisów prawa powołanych w podstawach skargi.

Problem prawny, ujęty w skardze kasacyjnej, bądź potrzeba wykładni przepisów prawa dotyczyć muszą kwestii decydujących o rozstrzygnięciu sprawy, nie mogą być dla nich prawnie obojętne. Innymi słowy, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne bądź zachodzi potrzeba wykładni tylko wtedy, kiedy wynik sprawy uzależniony jest od interpretacji przepisów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., I PK 98/05, OSNP 2006 nr 15-16, poz. 243, z dnia 29 czerwca 2001 r., I PKN 33/01, OSNP 2003 nr 9, poz. 228).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było prawo odwołującego się do świadczenia rehabilitacyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2014 r. organ rentowy odmówił prawa do tego świadczenia z uwagi na stwierdzenie niespełnienia przez ubezpieczonego warunku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, którym jest dalsza niezdolność do pracy po wyczerpaniu zasiłku chorobowego. Utrwaloną linią judykatury jest, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie - art. 4779 k.p.c., art. 47714 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2012 r., II UK 275/11, LEX nr 1215286; z dnia 2 marca 2011 r., II UZ 1/11, LEX nr 844747; z dnia 18 lutego 2010 r., III UK 75/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 215; z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 314/09, LEX nr 604214).

W niniejszej sprawie takim przedmiotem sporu było więc prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w kontekście dalszej niezdolności ubezpieczonego do pracy w myśl art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Przepis art. 17 ust. 1 w związku z art. 22 tej ustawy dotyczy utraty prawa do świadczenia rehabilitacyjnego przez ubezpieczonego, który w okresie orzeczonej niezdolności do pracy wykonuje pracę zarobkową lub wykorzystuje zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia, wobec czego odnosi się do ubezpieczonego, który nabył prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w związku ze spełnieniem warunków określonych przez art. 18 ust. 1 ustawy.

Uwzględniając treść zaskarżonej decyzji i zakres odwołania od tej decyzji, nie można uznać, że spór w niniejszej sprawie dotyczył utraty przez ubezpieczonego prawa do świadczenia rehabilitacyjnego ze względu na zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 1 w związku z art. 22 ustawy. Oznacza to, że w sprawie nie występuje ani zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącego (pomijając sposób jego sformułowania), ani potrzeba wykładni powołanych we wniosku przepisów prawa. Rozstrzygnięcie wątpliwości „jak należy interpretować przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j.

Dz.U. z 2014 r., poz. 159) mający zastosowanie w związku z art. 22 tej ustawy, a w tej konkretnej sprawie również w związku z art. 58 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych”, nie ma bowiem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w której kwestia utraty prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na podstawie wymienionych przepisów pozostawała poza przedmiotem sporu.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.