Supreme Court dismisses cassation appeal as facts and evidence evaluation are not cassation grounds under Polish law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by insured E. K. against the appellate court's ruling on social insurance coverage. The appellant argued that the lower court arbitrarily evaluated evidence regarding whether he conducted business during suspension periods, violating procedural rules. The court held that appeals against fact-finding and evidence assessment are explicitly excluded from cassation grounds under Article 3983 § 3 of the Code of Civil Procedure. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory criteria for Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 233 k.p.c. - Appeals against the determination of facts or the evaluation of evidence cannot serve as the basis for a cassation appeal, thereby excluding such arguments from Supreme Court review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 167/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania E. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Ł.o ustalenie podlegania ubezpieczeniu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Ubezpieczony E. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 grudnia 2013 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 233 k.p.c. - przez przyjęcie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie pominięcia wyjaśnień dotyczących sposobu i miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez E. K. oraz sposobu i czasu nawiązywania kontaktu z klientami i ustalenie, że E. K. wykonywał działalność gospodarczą w okresie zawieszenia działalności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż w okresie zawieszenia działalności nie wykonywał on działalności gospodarczej.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej, wskazując, że „zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Apelacyjny, podzielając uzasadnienie Sądu Okręgowego bezpodstawnie przyjął, iż skarżący wykonywał działalność gospodarczą w okresach zawieszenia wykonywania działalności trwających krócej niż 30 dni. Ponadto uznał iż w okresie zawieszenia działalności skarżący <<przygotowywał>> się do podjęcia działalności poprzez stały zamiar jej prowadzenia poprzez przyjmowanie zamówień, wyrażający się w odbieraniu telefonów (numer skarżącego znajdował się w książce telefonicznej), uczestniczeniu w wystawach kamieniarskich.
Biorąc pod uwagę zeznania skarżącego, a także mając na względzie charakter wykonywanej przez skarżącego pracy zwłaszcza możliwość jej wykonywania w zależności od warunków atmosferycznych należało uznać, iż w okresach zawieszenia działalności gospodarczej skarżący faktycznie nie wykonywał żadnej działalności, jak również nie przygotowywał się do jej prowadzenia, ponieważ nie wykonywał czynności przed zarejestrowaniem działalności i zgłoszeniem jej prowadzenia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Gdy idzie o przesłankę oczywistej zasadności skargi, to trzeba przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika ona zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20 poz. 494, z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437, z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).
Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania miałaby być okoliczność, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, „w szczególności art. 233 k.p.c.”.
Trzeba zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 r. Nr 4, poz. 76). Artykuł 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c. Wszakże ten właśnie przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06 LEX nr 230204; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).
Nie można zatem uznać, że wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.