Legislator Case Law & Legislation
I UK 122/18 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for excessive delay in filing social security appeal, citing established precedent.

Case Number I UK 122/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the insured's delay in filing an appeal was excessive. The insured argued the delay was not excessive and sought to unify judicial interpretation regarding the concept of excessive delay under Article 4779 § 3 of the Code of Civil Procedure. The court declined to reinterpret the law, stating that the issue was already settled by its own prior jurisprudence defining excessive delay as exceeding six months from service.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4779 § 3 k.p.c.; The Supreme Court's established interpretation of excessive delay in filing appeals prevails, and no reinterpretation is required when the legal issue is already settled by prior case law.

Keywords

AI generated
excessive delay social security appeal cassation procedure judicial interpretation Code of Civil Procedure precedent binding statutory delay

Cited Legislation

AI generated
Art. 4779 § 3 k.p.c.
Skargę oparł na podstawach:I.Naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1.Art. 4779 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 4779 § 3 k.p.c
Skargę oparł na podstawach:I.Naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1.Art. 4779 § 3 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
Art. 168 k.p.c
art. 328 § 2 k.p.c
Art. 6 k.c
przez jego niezastosowanie w sprawie i brak uchylenia postanowienia Sądu I instancji, podczas gdy Sąd ten nie rozpoznał istoty sprawy;II.Naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie:5.Art. 6 k.c., w zw.
art. 44 k.p
44 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak jego zastosowania w sprawie, podczas gdy organ rentowy nie przedłożył dowodu, z którego wynikałoby kiedy decyzja nr […] została wysłana na adres skarżącego i czy rzeczywiście została mu doręczona w trybie art. 44 k.p.a.

Cited Case Law

AI generated
II UK 13/18
Supreme Court dismisses request to apply Polish social security law to EU mobile workers' families.
III UK 163/13
Supreme Court dismisses appeal for lack of important legal issue regarding excessive delay in social security appeal. The court rejects the claim that time alone defines excessive delay. The court finds the legal question already settled by existing precedent. The court holds that the statutory definition requires both excessive time and independent causes. The court notes the applicant failed to prove a genuine legal dispute. The court emphasizes the need for specific legal arguments in cassation requests. The court concludes the matter is not a new legal issue. The court maintains established judicial interpretations of procedural deadlines. The court affirms the lower court's decision on procedural grounds.
II UKN 490/99
Supreme Court dismisses appeal for late social security appeal filed over 18 months after decision. Appeal deemed excessive delay caused by client's own misunderstanding of legal process.
II UKN 561/98
Supreme Court dismisses appeal when party appeals social security decision with significant delay, making court duty to inform moot.
II UKN 61/97
Supreme Court dismisses appeal where late appeal was self-caused and first-instance reasoning sufficed.
III UK 45/04
Taka ocena została zaaprobowana, między innymi, w wyrokach z dnia 8 czerwca 2004 r., III UK 45/04 oraz z dnia 14 marca 2014 r., II UK 340/13”.
II UK 340/13
Supreme Court quashes lower court dismissal of appeal due to late filing, ruling delay was not excessive.
III UK 144/11
Ponadto w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., III UK 144/11 (LEX nr 1648654), odnoszącym się do zagadnienia prawnego obejmującego kwestię nadmiernego przekroczenia terminu z art.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 122/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z odwołania Z. R.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.‎z udziałem zainteresowanej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 marca 2019 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III AUz […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił odwołanie ubezpieczonego Z. R. od decyzji organu rentowego z dnia 25 maja 2016 r.Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 12 września 2016 r. ubezpieczony złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że w wyniku jej wydania nie nabył prawa, w związku z czym może zostać uchylona, za czym przemawia słuszny interes strony. Skarżący nie powołał żadnych okoliczności uzasadniających wniesienie odwołania po terminie.Ubezpieczony Z. R. (Prezes firmy A. Sp. z o.o.) pismem procesowym z dnia 14 marca 2017 r. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyjęcie, że podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym.

Jednocześnie zaznaczył, iż przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.Sąd Okręgowy zważył, że odwołanie wniesione w dniu 12 września 2016 r. od decyzji z dnia 25 maja 2016 r. uznać należy za wniesione z nadmiernym przekroczeniem terminu, nadto brak jest okoliczności uzasadniających uznanie, że opóźnienie to nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przekroczenie terminu było zdecydowanie nadmierne, biorąc pod uwagę, że odwołujący zapoznał się z treścią pouczenia o terminie do wniesienia odwołania, zamieszczonego na decyzji.

W ocenie Sądu, odwołujący nie przywiązywał żadnej wagi do tego, by dochować terminu do wniesienia odwołania. Rażące niedbalstwo w tym zakresie, skutkujące zdecydowanie nadmiernym uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania, musi prowadzić do jego odrzucenia.Sąd Apelacyjny w […] postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III AUz […], oddalił zażalenie ubezpieczonego Z. R. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 lipca 2017 r. Sąd Apelacyjny w całości podzielił ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji.

Uznał, że rację ma Sąd Okręgowy uznając, iż odwołanie ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z dnia 25 maja 2016 r., jako wniesione po upływie przepisanego terminu, podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja z dnia 25 maja 2016 r. została doręczona odwołującemu w trybie doręczenia zastępczego z dniem 15 czerwca 2016 r., stąd termin do jej zaskarżenia upłynął w dniu 15 lipca 2016 r. skutecznie. Tymczasem odwołujący dopiero w dniu 12 września 2016 r. złożył odwołanie od decyzji z dnia 25 maja 2016 r.

Niewątpliwie zatem w sposób nadmierny został przekroczony miesięczny termin na złożenie odwołania.Ubezpieczony Z. R. zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III AUz […], w całości. Skargę oparł na podstawach:I.Naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1.Art. 4779 § 3 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., przez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ZUS nr […] było nadmierne i nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącego, podczas gdy data doręczenia decyzji nr […] wysyłanej na adres zamieszkania skarżącego pozostaje niewyjaśniona;2.Art. 168 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. przez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy przesłanką przywrócenia terminu wskazaną w tym przepisie jest brak winy, natomiast wina nie jest okolicznością wykluczającą uwzględnienie odwołania w oparciu o przepis art. 4779 § 3 k.p.c.;3.Art. 361 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., przez brak wskazania przez Sąd Apelacyjny w […] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktów i dowodów, z których wynikałoby, z jaką datą została doręczona skarżącemu decyzja na jego adres zamieszkania i kiedy upłynął termin do złożenia odwołania od decyzji, co powoduje, iż uzasadnienie postanowienia zawiera istotny brak, bowiem nie wiadomo, w oparciu o jaki dowód Sąd ustalił, iż przekroczenie terminu było „zdecydowanie nadmierne” i jako takie jest wadliwe, bowiem nie poddaje się w takim kształcie kontroli instancyjnej;4.Art. 386 § 4 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. przez jego niezastosowanie w sprawie i brak uchylenia postanowienia Sądu I instancji, podczas gdy Sąd ten nie rozpoznał istoty sprawy;II.Naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie:5.Art. 6 k.c., w zw. z art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak jego zastosowania w sprawie, podczas gdy organ rentowy nie przedłożył dowodu, z którego wynikałoby kiedy decyzja nr […] została wysłana na adres skarżącego i czy rzeczywiście została mu doręczona w trybie art. 44 k.p.a. oraz z jaką datą, bowiem to na organie rentowym ciążył obowiązek wykazania, iż odwołanie zostało wniesione z upływem terminu i dopiero na tej podstawie ustalenie przez Sąd, czy wniesienie odwołania nastąpiło z przekroczeniem terminu, czy było ono nadmierne i nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącego.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisu prawnego, wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 4779 § 3 k.p.c. w zakresie pojęcia „nadmierności przekroczenia terminu” wskazanego w tym przepisie, bowiem rozbieżność w zakresie swobodnej oceny przez Sądy okresu nadmierności przekroczenia terminu w złożeniu odwołania jest bardzo duża, tj. z jednej strony uznanie przez Sąd przekroczenia terminu dopiero o ponad 18 miesięcy jako nadmierne, podczas gdy występują orzeczenia Sądów przyjmujące, iż przekroczenie terminu już po upływie 6 miesięcy jest nadmierne, przy jednoczesnych innych orzeczeniach Sądów, przyjmujących nadmierność opóźnienia do wniesienia odwołania już o kilka miesięcy.Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wniósł o:- uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III AUz […], w całości oraz uchylenie w całości postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt X U […], w przedmiocie odrzucenia odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr […] z dnia 25 maja 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi;- zasądzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.W ocenie skarżącego w sprawie występuje potrzeba wykładni art. 4779 § 3 k.p.c. wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, dotyczącej oceny nieostrego pojęcia „nadmierności przekroczenia terminu”.

Istnieje duża rozbieżność w zakresie swobodnej oceny przez Sądy pojęcia „nadmierności przekroczenia terminu” w złożeniu odwołania. Stąd też - w ocenie skarżącego - stanowisko Sądów co do oceny ww. nadmierności winno zostać ujednolicone i bardziej skonkretyzowane.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania.W myśl utrwalonego orzecznictwa nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, ani nie występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (tak też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2019 r., II UK 13/18, niepubl.).Sąd Najwyższy zajął już stanowisko odnośnie pojęcia „nadmiernego przekroczenia terminu” z art. 4779 § 3 k.p.c., a jego pogląd w tym przedmiocie został zaprezentowany w szeregu orzeczeń.

I tak m.in. w postanowieniu z dnia 22 lipca 2014 r., III UK 163/13 (LEX nr 2617433) Sąd Najwyższy wskazał, że „występuje ono, gdy wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego nastąpiło po upływie osiemnastu miesięcy od doręczenia jej odpisu (postanowienie z dnia 29 września 1999 r., II UKN 490/99), albo po upływie trzynastu miesięcy od dnia wydania decyzji (postanowienie z dnia 18 grudnia 1998 r., II UKN 561/98), albo po upływie sześciu miesięcy od dnia doręczenia decyzji organu rentowego (postanowienie z dnia 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97).

Taka ocena została zaaprobowana, między innymi, w wyrokach z dnia 8 czerwca 2004 r., III UK 45/04 oraz z dnia 14 marca 2014 r., II UK 340/13”. Ponadto w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., III UK 144/11 (LEX nr 1648654), odnoszącym się do zagadnienia prawnego obejmującego kwestię nadmiernego przekroczenia terminu z art. 4779 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy wprost wskazał, iż problemy na tle interpretacji tego przepisu były tematem licznych wypowiedzi judykatury.Mając na uwadze, że przepis art. 4779 § 3 k.p.c. doczekał się już wykładni Sądu Najwyższego, należało orzec jak w sentencji.