Supreme Court dismisses social security appeal for family pension due to lack of significant legal issue.

Sygn. akt I UK 1/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania S. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

o rentę rodzinną z tytułu wypadku przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

1. odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w K. na

rzecz adw. K. K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

świadczonej

z

urzędu

w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.oddalił apelację S. M. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 17 grudnia 2002 r, którym oddalone zostało

jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmawiającej

przyznania ubezpieczonej prawa do renty rodzinnej.

Kasacja ubezpieczonej zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów

postępowania – w szczególności art. 233 § 1 k.p.c., art. 278 k.p.c., art. 286 k.p.c. w

związku z art. 232 k.p.c., art. 241 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazuje

istotne

zagadnienie prawne - odnoszące się do wykładni i zastosowania wyżej

wymienionych przepisów.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001r.,II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez ubezpieczona Sąd Najwyższy nie dopatruje

się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Aktualne w tej sprawie jest stanowisko Sądu Najwyższego w wyroku z dnia

16 kwietnia 1997, II UKN 55/97 (OSNP 1998/3/95) uznające, że odmowa

przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym dowodu z dalszych biegłych nie

stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej skoro sąd drugiej instancji w

przekonujący i logiczny sposób odmowę tę uzasadnił, wyjaśniając dlaczego dowód

nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wskazać trzeba, że nie jest

naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c. oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli

opinie te są jednoznaczne i nie wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia.

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00). Odnosząc

się do zarzutu naruszenia art. 286 k.p.c. wskazać należy, że wyżej wymieniony

przepis nie budzi wątpliwości w dotychczasowej judykaturze sądowej i został

dostatecznie wyjaśniony; miedzy innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6

września 2001r., II UKN 547/00, OSNP 2003/11/277; w wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 5 września 2001, II UKN 547/00, OSNP 2003/11/277 oraz w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999r., I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807. Z analizy

powyższych orzeczeń należy przyjąć, że sąd na podstawie art. 286 k.p.c. nie ma

obowiązku wezwania biegłych w celu złożenia ustnych wyjaśnień, gdy pełnomocnik

strony na rozprawie apelacyjnej nie zgłaszał zastrzeżeń do opinii pisemnej, a

dokonanie tej czynności pozostawione jest uznaniu sądu i powinno wynikać z

okoliczności sprawy. Podobnie należy rozumieć potrzebę powołania w sprawie

nowego biegłego, czego nie uzasadnia niezadowolenie strony z dotychczas

złożonych opinii.

Zatem kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które

ani nie budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w praktyce.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.