Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to include request for annulment or change in the complaint. The appeal was rejected because it lacked the mandatory request required by law. The court ruled that such a defect cannot be cured and mandates dismissal. The defense lawyer's request for costs was also denied. The decision clarifies procedural requirements for cassation appeals. The court emphasized strict adherence to statutory formalities. The ruling ensures procedural integrity in labor law disputes. The judgment upholds the principle of legal certainty. The outcome favors the appellant in terms of procedural dismissal. The case highlights the importance of precise legal drafting. The decision serves as a warning for future appeals. The court's reasoning is based on established case law. The judgment reinforces the role of professional legal representation. The ruling impacts how labor disputes are handled. The decision provides clarity on cassation procedures. The outcome is final and binding on the parties. The case is cited for its procedural strictness. The judgment reflects the court's commitment to legal order.

Sygn. akt I PK 2/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z powództwa A. O. ‎przeciwko W. K. ‎o ustalenie istnienia stosunku pracy, o wynagrodzenie za pracę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. ‎z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt VI Pa (…), I. odrzuca skargę kasacyjną, II. oddala wniosek adw. W. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi A. O. w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację pozwanego W. K. od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 lutego 2015 r., ustalającego, że w okresie od 18 maja 2009 r. do 15 sierpnia 2012 r. łączył pozwanego z powodem A. O. stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku pracownik ochrony (pkt I) oraz zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda wskazane kwoty tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz wyrównania wynagrodzenia za pracę, wraz z ustawowymi odsetkami (pkt II).W skardze kasacyjnej pozwany zaskarżył go w całości i podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 189 k.p.c. w związku z art. 22 § 1 k.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, ponieważ interes prawny powoda był rażąco sprzeczny z zasadami współżycia społecznego oraz nie wykazał on istotnych elementów stosunku pracy;

2) art. 382 k.p.c. przez brak wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez błędne przyjęcie, że umowa łącząca strony w okresie od 18 maja 2009 r. do 15 sierpnia 2012 r. miała charakter umowy pracowniczej, a nie umowy cywilnoprawnej - zbliżonej do zlecenia.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniono potrzebą wykładni przepisów dotyczącej tego, „jak ma się zgodna wola stron odnośnie realizacji pewnych uzgodnień błędnie nazwanych „umową o dzieło”, a koncepcja roszczeń pracowniczych narzucona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, która całkowicie odbiega od wspólnych pierwotnych uzgodnień w zakresie umowy, która łączyła strony, a jednocześnie jest rażąco sprzeczna z zasadami współżycia społecznego” (art. 65 k.c. w związku z art. 22 § 1 k.p. w związku z art. 189 k.p.c.).

Skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądów wyższych instancji występuje rozbieżność poglądów dotycząca podstawy prawnej wykonywania zadań przez pracowników ochrony, która wymaga ujednolicenia. W tym zakresie przywołał z jednej strony - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., I PK 315/07 oraz z drugiej strony - wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1999 r., I PKN 432/99 i z dnia 13 kwietnia 2000 r., I PKN 594/99 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30 października 2012 r., III AUa 486/12. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;

2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;

3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z treści art. 3986 § 1 k.p.c. wynika, że jeżeli skarga kasacyjna uchybia wymaganiom wymienionym w art. 3984 § 1 k.p.c., to stwierdzony brak nie podlega usunięciu w trybie przewidzianym dla usuwania braków, ale powoduje, że skarga kasacyjna dotknięta taką wadliwością podlega odrzuceniu a limine. Inaczej rzecz ujmując, niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub części stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych, powodującą skutek w postaci konieczności odrzucenia skargi (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12, LEX nr 1222166 oraz z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 374/15, LEX nr 1976876).W wywiedzionej przez pozwanego skardze kasacyjnej nie został zawarty element konstrukcyjny wymagany przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., co zrodziło po stronie Sądu Najwyższego obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną należało oddalić.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, w razie odrzucenia skargi kasacyjnej nie należy przyznawać kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być odrzucona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., II CSK 37/11, LEX nr 1050455 oraz z dnia 27 września 2013 r., V CSK 574/12, LEX nr 1375246 i powołane w nich wcześniejsze orzeczenia). Stanowisko to należy również odnieść do sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego dla strony z urzędu.

Sam fakt świadczenia pomocy prawnej z urzędu nie jest bowiem wystarczającą podstawą do otrzymania wynagrodzenia z tego tytułu. Pomoc ta powinna być udzielona zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2011 r., III CZP 69/11, LEX nr 1119504). l.n