Supreme Court dismisses appeal on procedural delay because the underlying appeal process is already concluded.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's complaint regarding the prolongation of proceedings before the Court of Appeal. The applicant argued that the appeal process was delayed, but the Court noted that the underlying appeal had already been finalized by a ruling on January 23, 2020. Consequently, the Court determined that a complaint for procedural delay could not be filed after the conclusion of the proceedings to which it referred.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 u.s.p.p.; Art. 3 u.s.p.p.: A complaint for procedural delay is not admissible in proceedings concerning a complaint for procedural delay, as the purpose of such proceedings is to discipline the court during the active phase of the case, which is lost once the case is concluded.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I NSP 41/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący)SSN Adam RedzikSSN Mirosław Sadowski (sprawozdawca) w sprawie ze skargi R. B.na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie II AS (…), z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2020 r. pozostawia skargę bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
R. B. (dalej: Skarżący) pismem datowanym na 14 lutego 2020 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygn. akt II AS (…), – dotyczącej stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie V S (…) toczącej się przed Sądem Okręgowym w P.. Skarżący wniósł o zorganizowanie Sądu Apelacyjnego zgodnie z Konstytucją i ustawami; stwierdzenie przewlekłości w tym postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (…) oraz o przyznanie mu od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w (…) kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia.
Ponadto Skarżący sformułował wnioski dowodowe, a w uzasadnieniu podniósł m.in., że treść pisma Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z 23 stycznia 2020 r. jest sprzeczna z „art. 3 ustawy z 17 czerwca 2004 roku oraz aktami I NSP (…)”.Zarządzeniem z 23 stycznia 2020 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (...), po rozpoznaniu skargi Skarżącego, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej: u.s.p.p.) i art. 93 § 2 Kodeksu postępowania karnego (dalej: k.p.k.) zarządził:
1) wpisać sprawę do wykazu AS;
2) odmówić przyjęcia skargi;
3) zakreślić numer w wykazie AS;
4) odpis zarządzenia doręczyć Skarżącemu z pouczeniem, że jest ono prawomocne. W uzasadnieniu Przewodniczący wskazał, że skarga na przewlekłość postępowania w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania nie przysługuje, co uzasadnia odmowę przyjęcia rozpoznawanej skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75 ze zm., dalej: u.s.p.p.) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
W art. 3 u.s.p.p. enumeratywnie wskazano postępowania, w których stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na przewlekłość (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 stycznia 2017 r., WSP 2/16; 26 lipca 2019 r., I NSP 79/19). Wskazany powyżej artykuł nie uwzględnia postępowania ze skargi na przewlekłość, a takiego postępowania dotyczy skarga w niniejszej sprawie. Z przywołanej regulacji należy zatem wywodzić, że w postępowaniach innych niż wymienione w katalogu określonym w art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość, stronie nie służy wskazana skarga.Ponadto należy wskazać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, z uwagi na charakter tego postępowania i jego cel, nie przysługuje skarga na przewlekłość postępowania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 listopada 2019 r., I NSP 150/19, z 21 maja 2019 r., I NSP 31/19, z 19 września 2019 r., I NSP 92/19, z 12 stycznia 2017 r., WSP 2/16, z 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11, OSNKW 2012, nr 3, poz. 27).
W dalszej kolejności wskazać należy, że skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki wnosi się w toku postępowania (art. 5 ust. 1 u.s.p.p.), gdyż jej nadrzędnym celem jest zdyscyplinowanie sądu do podjęcia działań zmierzających do zapewniania stronie realizacji prawa do sądu w zakresie rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Funkcja ta traci rację bytu w odniesieniu do postępowań już zakończonych (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2020 r., I NSP 171/19, z 6 listopada 2019 r., I NSP 150/19 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13).
Skarżący wniósł przedmiotową skargę po prawomocnym zakończeniu objętego nią postępowania, toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygn. II AS (…). Zarządzenie kończące to postępowanie zostało bowiem wydane 23 stycznia 2020 r., podczas gdy stanowiąca przedmiot rozpoznania w niniejszym postępowaniu skarga na przewlekłość została wniesiona w lutym 2020 r.Z przytoczonych względów, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w związku z art. 8 ust. 2 u.s.p.p., skargę – jako niedopuszczalną – należało pozostawić bez rozpoznania, co jednocześnie przesądza o bezprzedmiotowości obowiązku uiszczenia opłaty stałej od skargi (art. 17 ust. 3 u.s.p.p.).