Supreme Court dismisses delay complaint due to withdrawal and lack of specific delay request in petition.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the complaint for procedural delay after the complainant withdrew the case and failed to formally request a finding of delay. Although the complainant argued for compensation, the court noted that the petition lacked the mandatory explicit request to declare delay required by law. Consequently, the proceedings were terminated as the subject matter of the complaint no longer existed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość; Art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość: A complaint for delay must explicitly request a declaration of delay and detail specific court actions causing the delay; otherwise, it is insufficient for substantive review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I NSP 166/25 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Joanna Lemańska w sprawie ze skargi K. K. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 1364/23, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 23 maja 2025 r., umarza postępowanie skargowe.
UZASADNIENIE
Pismem z 31 marca 2025 r. K. K. (dalej „Skarżąca”), za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika, w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), wniosła do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę o przewlekłość postępowania prowadzonego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie pod sygn.
I ACa 1364/23. W skardze tej, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość, Skarżąca wniosła o przyznanie od Skarbu Państwa na swoją rzecz sumy pieniężnej w wysokości 4000 zł tytułem zaistnienia przewlekłości wskazanego wyżej postępowania. Ponadto, Skarżąca wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa na swoją rzecz kosztów postępowania skargowego.Pismem z 22 maja 2025 r. (data prezentaty) Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na przewlekłość w związku z podjęciem czynności w postępowaniu objętym skargą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W związku z cofnięciem przez Skarżącą skargi na przewlekłość, mając jednocześnie na uwadze, że z okoliczności sprawy nie wynika, by wskazana czynność procesowa Skarżącej była sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzała do obejścia prawa, należy uznać, że orzeczenie w przedmiocie skargi stało się bezprzedmiotowe. Powyższe rodzi konieczność umorzenia postępowania skargowego na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość.Na marginesie należy jednak zaznaczyć, że skarga podlegałaby odrzuceniu.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, skarga powinna zawierać: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (pkt 1) oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (pkt 2).Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.Mając na względzie powyższe regulacje, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że skarga spełnia tylko wówczas wymagania formalne, przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący sformułuje wyraźne żądanie o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 17 grudnia 2024 r., I NSP 475/24).
Brak któregokolwiek z tych elementów wyklucza ocenę merytoryczną skargi.Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić, że Skarżąca – co istotne, reprezentowana w niniejszej sprawie przez zawodowego pełnomocnika (adwokata) - nie sformułowała w petitum skargi żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania. Za takowe niewątpliwie nie można uznać samego stwierdzenia, że strona wnosi skargę na przewlekłość postępowania w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość. Również jedyne zawarte w skardze żądanie przyznania odszkodowania od Skarbu Państwa nie realizuje wymogu odrębnego wskazania żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość.
Z tego powodu Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona skarga, ze względu brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania, musiałaby być uznana za oczywiście niewystarczającą dla spełnienia przesłanek ujętych w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23).Wobec faktu, że wbrew deklaracjom Skarżącej, do skargi nie dołączono dowodu uiszczenia opłaty od skargi, Sąd Najwyższy nie dokonał zwrotu opłaty stosownie do treści art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. (k.b.)[a.ł]