Supreme Court dismisses appeal to retry clemency proceedings due to lack of statutory grounds for retrial.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court issued an order dismissing the convicted person's request to retry the clemency proceedings concluded by the Wroclaw Court of Appeal. The applicant argued that a judge's controversial appointment by the Political National Council of Justice violated impartiality standards under Article 439 § 1 of the Criminal Procedure Code. The court rejected this claim because the law does not permit retrials for clemency cases and requires concrete proof of a judge's lack of impartiality rather than general procedural flaws in their appointment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 439 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: Clemency proceedings cannot be subject to retrial under Chapter 56 of the Criminal Procedure Code, and a claim of a judge's lack of impartiality based solely on the contested appointment procedure by the Political National Council of Justice is inadmissible without concrete evidence of the specific judge's failure to guarantee minimum standards of impartiality and independence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
I KO 44/25 ZARZĄDZENIE Dnia 26 września 2025 r. Sędzia Sądu Najwyższego Dariusz Kala w związku z pismem skazanego P. P. z dnia 10 kwietnia 2025 r. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania o ułaskawienie zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II AKo 47/25 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. zarządza: stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 10 kwietnia 2025 r. (data sporządzenia pisma) skazany P. P. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II AKo 47/25, na mocy którego pozostawiono bez dalszego biegu prośbę o ułaskawienie wniesioną przez skazanego. Jako podstawę wznowienia postępowania skazany wskazał wystąpienie w postępowaniu o ułaskawienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. spowodowanej faktem, że jeden z sędziów, zasiadających w składzie orzekającym, który wydał ww. postanowienie, „został powołany w błędnej procedurze przez upolitycznioną Krajową Radę Sądownictwa”.
Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Należy bowiem podzielić trafny pogląd, od lat prezentowany w judykaturze, że postępowanie w przedmiocie ułaskawienia nie jest postępowaniem, które może być objęte procedurą wznowieniową opisaną w rozdziale 56 kodeksu postępowania karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2015 r., V KZ 55/14, zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2015 r., II KO 31/15 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2025 r., sygn. akt V KO 128/25).
W tej sytuacji jedynie na marginesie należy zauważyć, że Sąd Najwyższy, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, a każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Dla wykazania zaistnienia w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie wystarczy odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania sędziów na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ustanowionym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 3). Konieczne jest bowiem wykazanie in concreto, że sędzia nie gwarantował chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. Tego skarżący nie uczynił. Dodatkowo wskazać trzeba, że analiza orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazuje, że sąd ten oddalał jako oczywiście bezzasadne kasacje od orzeczeń wydanych przez sąd, w którego składzie zasiadał SSA X.Y. (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt I KK 131/24 oraz z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt I KK 316/23).
Kierując się powyższą argumentacją, zarządzono jak wyżej. [J.J.][a.ł]