Supreme Court dismisses appeal for late appeal filing due to counsel's erroneous joinder decision.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding a procedural order rejecting their request to restore a filing deadline. The lower court held that the deadline began running after the appointment of an official lawyer who erroneously 'joined' a personal appeal, a move not permitted by law. The Supreme Court agreed, ruling that such a joinder does not interrupt the deadline and that the appellant's argument based on a 1957 precedent was inapplicable due to differing legal circumstances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The filing of a personal appeal by a party does not interrupt the running of the deadline for requesting restoration of a missed deadline, and an official lawyer's erroneous decision to 'join' such an appeal does not alter the statutory commencement of that period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 6/08
POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi M. P. o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa Z. M.
przeciwko M. P. i H. P.-P.
o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego
2005 r., sygn. akt I ACa (…),
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2008 r.,
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 października
2007 r., sygn. akt I ACa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. Sąd Apelacyjny po ponownym
rozpoznaniu sprawy, odrzucił wniosek pozwanego M. P. o przywrócenie terminu do
wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2005 r.
odrzucającego skargę o wznowienie postępowania oraz odrzucił zażalenie pozwanego
na postanowienie z dnia 30 czerwca 2005 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia
zażalenia jest spóźniony, gdyż termin do jego wniesienia zaczął biec najpóźniej w dniu
18 października 2005 r. W tym dniu ustanowiony dla pozwanego pełnomocnik z urzędu
sporządził pismo procesowe zawierające stanowisko o „przyłączeniu się do zażalenia”
wniesionego osobiście przez pozwanego. Z treści tego pisma wynika, że pełnomocnik
znał już stan sprawy. Okoliczność, że wcześniej pozwany osobiście złożył zażalenie na
postanowienie z dnia 24 października 2005 r., którym odrzucono zażalenie z uwagi na
niezastosowanie się do tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 k.p.c.),
pozostaje bez znaczenia dla ustalenia daty ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Artykuł 871 § 1 k.p.c. jest tak jednoznaczny, że nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza
u profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik nie miał żadnych podstaw, aby sądzić,
że wniesione do Sądu Najwyższego osobiście przez pozwanego zażalenie na
postanowienie o odrzuceniu zażalenia, zostanie uwzględnione. Tymczasem podjął on
chybioną decyzję o „przyłączeniu się do zażalenia”, gdy przepisy procedury cywilnej w
ogóle takiej możliwości nie przewidują. Wniesienie zażalenia na postanowienie sądu
drugiej instancji o odrzuceniu osobistego zażalenia strony nie przerywa biegu terminu do
złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2001 r., II UZ 48/01, OSNP 2003,
nr 11, poz. 280). Nie sposób więc przyjąć, że bieg terminu do złożenia wniosku o
przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg dopiero po oddaleniu
przez Sąd Najwyższy zażalenia pozwanego na postanowienie odrzucające jego
osobiste zażalenie.
W zażaleniu pozwanego podtrzymany został pogląd, że bieg terminu do złożenia
wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg dopiero od doręczenia mu orzeczenia
Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne. Sąd Apelacyjny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w
sposób nie nasuwający zastrzeżeń i Sąd Najwyższy podziela w pełni jego wywody.
Odwołanie się przez skarżącego do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15
czerwca 1957 r., II CZ 123/57 („Nowe Prawo” 1958, nr 3, s. 116) nie może odnieść
skutku, gdyż orzeczenie to dotyczy odmiennego stanu faktycznego, a ponadto wydane
zostało w odmiennym stanie prawnym. Strona wniosła tam zażalenia na postanowienie
o odrzuceniu rewizji, a ponadto nie miała obowiązku korzystać z profesjonalnego
pełnomocnika.
W związku z powyższym bezprzedmiotowy stał się wniosek o rozpoznanie przez
Sąd Najwyższy niezaskarżalnego pkt 1 postanowienia Sądu Apelacyjnego, którym
odrzucony został wniosek o przywrócenie terminu.
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu (art. 3941 w związku z art. 385
k.p.c.).