Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal interest regarding reduced compensation award.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal in part, dismissing the claim against the portion of the lower court's decision that granted the appellant legal protection. The appellant argued for a new trial based on alleged errors in interpreting compensation standards and liability rules. The court ruled that since the appellant had already obtained legal protection for that specific issue through the appeal, they lacked the necessary legal interest to challenge it again via cassation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 3051 k.c.; A cassation appeal is inadmissible if the appellant has already obtained legal protection for the challenged decision, thereby lacking the requisite legal interest to pursue the remedy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 894/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku R. J.przy uczestnictwie O. […] spółki akcyjnej w W.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś.z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II Ca […], 1. odrzuca skargę kasacyjną w części obejmującej zaskarżone postanowienie w zakresie, w którym uwzględniono apelację uczestnika postępowania (pkt. I) 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałej części.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w D. ustanowił na rzecz uczestnika służebność przesyłu oznaczoną w postanowieniu oraz zasądził od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni wynagrodzenie za ustanowienie tej służebności w kwocie 100 838,47 zł. Po rozpoznaniu apelacji uczestnika Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r. obniżył zasądzone wynagrodzenie do kwoty 79 000 zł i oddalił apelację w pozostałym zakresie.Uczestnik zaskarżył w całości postanowienie Sądu Okręgowego skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 3051 w zw. z art. 3052 § 2 k.c., art. 3 w zw. z 305 § 2 oraz art. 6 k.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 232 i art. 13 § 2 k.p.c. Wniósł o uchylenie w całości postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ś. lub innemu Sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przesłankę dopuszczalności środka zaskarżenia stanowi co do zasady pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen).
Istnieje ono wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest obiektywnie w sensie prawnym niekorzystne dla skarżącego, ponieważ z punktu widzenia jego skutków związanych z prawomocnością materialną skarżący nie uzyskał ochrony prawnej, którą zamierzał osiągnąć przez procesowo odpowiednie zachowanie w postępowaniu poprzedzającym wydanie orzeczenia, a w razie braku takiego zachowania (np. w wypadku wyroku zaocznego lub nakazu zapłaty) per se wywołuje takie skutki (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, Nr 11, poz. 108, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2020 r., V CZ 97/19, z dnia 20 lutego 2018 r., V CZ 7/18).
Brak tak rozumianego interesu prawnego prowadzi do odrzucenia środka odwoławczego. Uczestnik zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie Sądu Okręgowego w całości, a więc również w pkt I, w którym – uwzględniając jego apelację – zmieniono postanowienie Sądu pierwszej instancji i obniżono należne wnioskodawczyni wynagrodzenie. Skarżący uzyskał już w tym zakresie ochronę prawną. Nie miał więc interesu prawnego aby zaskarżyć to rozstrzygnięcie ponownie skargą kasacyjną. Z tych względów skarga kasacyjna w części obejmującej zaskarżone postanowienie w zakresie, w którym uwzględniono apelację uczestnika postępowania podlegała odrzuceniu.
Oceniając skargę kasacyjną w pozostałym zakresie należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,– zachodzi nieważność postępowania,– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.Skarga kasacyjna uczestnika zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżącego.
W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącego, związane z zarzutem dotyczącym wykładni pojęcia „odpowiednie wynagrodzenie” i reguł odpowiedzialności odszkodowawczej zastosowanych przez Sąd Okręgowy, nie daje zaś podstaw.
W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 3051 w zw. z 3052 § 2 k.c., w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego rodzaju wątpliwości.
Nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynił. Nie wskazują bowiem na to dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). a.s.