Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of preliminary grounds under Civil Procedure Code Article 3989.1.1 and 2.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's decision. The defendant argued that the case raised significant legal issues regarding the interpretation of Civil Code Articles 527 and 530 concerning third-party benefits and creditor prejudice. The court rejected this, noting that the Supreme Court had already established the legal rule on the burden of proof and the inapplicability of Article 527 § 3 when Article 530 conditions are met, rendering the appeal inadmissible under the preliminary grounds requirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 527 § 3, 530 k.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue unresolved in Supreme Court precedent or requires interpretation of a specific provision, which is not the case when the Supreme Court has already settled the legal rule on the burden of proof and the relationship between the cited articles.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 784/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z powództwa Gminy R.przeciwko P. L. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Gmina R. w pozwie skierowanym przeciwko J. L. wniosła o uznanie za bezskuteczną w stosunku do strony powodowej umowy o podział majątku wspólnego z oświadczeniem o ustanowieniu służebności osobistej, służebności gruntowej i użytkowania z dnia 9 sierpnia 2011 r. zawartej przed notariuszem S. P. w kancelarii notarialnej w T. przy ul. S., Rep. A. nr (…) pomiędzy L. B. W. L. a pozwanym P. J. L. , dotyczącej nieruchomości szczegółowo opisanych w pozwie, zawartej z pokrzywdzeniem strony powodowej - Gminy R., której przysługuje wierzytelność w wysokości 770080,77 zł, ustalona wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt II K (…) w brzemieniu nadanym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II AKa (…).Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w R. uwzględnił powództwo. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację pozwanego. W skardze kasacyjnej pozwany jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.W jego ocenie w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, sprowadzające się do odpowiedzi na pytania:
1. czy domniemanie przewidziane w art. 527 § 3 k.c. ma zastosowanie w sytuacji gdy osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową w warunkach przewidzianych w art. 530 k.c.;
2. czy dokonanie czynności prawnej w warunkach przewidzianych w art. 530 k.c. powoduje, że to na wierzycielu ciąży obowiązek udowodnienia rzeczywistej wiedzy osoby trzeciej o zamiarze dłużnika pokrzywdzenia wierzyciela.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z 26 września 2005 r., II PK 98/05, z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r.
II CZ 102/02, z 28 marca 2007r. II CSK 84/07, z 11 stycznia 2008 r. I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08). Skarżący potraktował zamiennie dwie powołane przesłanki przedsądu, do czego nie ma podstaw, szczególnie w sytuacji, gdy istnienie przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. zostało uzasadnione rozbieżnościami w orzecznictwie. Skoro bowiem na tle wykładni przepisu powstały rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, to znaczy, że zajął on już stanowisko w tej kwestii i to nie jeden raz. Nie można zatem budować w oparciu o te same wątpliwości istotnego zagadnienia prawnego, które charakteryzuje się tym, że jest nowe, jeszcze nierozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2016 r., I CSK 315/16, niepubl.).
Jedynie na marginesie należy wskazać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że z zestawienia art. 530 k.c. z art. 6 k.c. wynika, iż ciężar dowodu, że osoba trzecia odpłatnie uzyskała korzyść majątkową, spoczywa na osobie trzeciej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 maja 2005 r., V CK 559/04, niepubl.). Przepisu art. 527 § 3 k.c. nie stosuje się, gdy osoba trzecia uzyskała odpłatnie korzyść majątkową w warunkach przewidzianych w art. 530 k.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2011 r., II CSK 64/11, OSNC-ZD 2013, nr 1, poz. 5).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj