Supreme Court dismisses cassation on acquisition by prescription, citing lack of significant legal issue and factual findings upheld.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against the lower court's ruling on acquisition of property by prescription. The applicant argued that the lower court failed to address significant legal issues regarding the classification of possession as independent or dependent. The court determined that the lower court's factual findings were not undermined and that the legal qualification of the possession as dependent remained valid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless it raises a significant legal issue unresolved in precedent, as the lower court's factual findings and legal qualification of possession were not challenged.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 627/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku S. K.przy uczestnictwie Miasta W. i I. K.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt IV Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje adwokat N. B. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. kwotę 1250 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami dopuszczającymi wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 7 marca 2018 r. naruszenie art. 172 w związku z art. 336 i 339 k.c.Wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne zawarte w pytaniach, dotyczących kwalifikacji opisanych w skardze szczegółowo sposobów władania przez wnioskodawcę sporną nieruchomością jako samoistnego lub zależnego jej posiadania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05).Nie ulega wątpliwości, że możliwe jest przekształcenie posiadania zależnego w samoistne (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2017 r., I CSK 587/16). Skuteczność takiego przekształcenia jest uwarunkowana zamanifestowaniem go na zewnątrz.
Kwestia, czy to nastąpiło, należy do sfery ustaleń faktycznych, dokonywanych na podstawie materiału dowodowego. Argumenty przytoczone w skardze kasacyjnej nie podważyły oceny prawnej ustaleń w tym przedmiocie dokonanych w toku instancji, tj. nie podważyły kwalifikacji na podstawie tych ustaleń sposobu władania nieruchomością przez wnioskodawcę jako posiadania zależnego, a nie samoistnego.Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowił art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tj.:
Dz.U. z 2018 r., poz. 1184) oraz § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6, § 11 pkt 1 i § 16 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 18).