Supreme Court dismisses cassation appeal as it lacks a significant legal issue requiring uniform interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the Bank's cassation appeal for substantive review, ruling it inadmissible under Article 3989 of the Civil Procedure Code. The Court determined that the appeal merely contested the specific application of existing regulations regarding foreign currency repayment without raising a novel legal question. Consequently, the appeal was rejected, and the appellants were awarded costs for the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, or involves procedural invalidity, excluding appeals that merely dispute the specific application of settled law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 6981/22 POSTANOWIENIE 26 października 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 26 października 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa P.P. i A.P.przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.o ustalenie ewentualnie o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuz 13 kwietnia 2022 r., I ACa 1460/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów 5 400 zł (pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. (a.g.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 13 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy z powództwa P.P. i A.P. przeciwko Bankowi S.A. w W. o ustalenie ewentualnie o zapłatę, oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 29 czerwca 2021 r. i orzekł o kosztach postępowania.Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości i domagał się uchylenia tego wyroku oraz przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano szereg istotnych zagadnień prawnych, które sformułowano w formie pytań:
„Czy samo ustalenie nieważności umowy w jakikolwiek sposób kończy spór między stronami w sposób definitywny i czy powód posiada interes prawny w wytoczeniu tego typu powództwa w sytuacji, kiedy strona powodowa może wystąpić z dalej idącym roszczeniem o zapłatę?”; „Czy wstąpienie z powództwem o ustalenie nieważności umowy, w sytuacji kiedy kredytobiorca może wystąpić z dalej idącym roszczeniem o zapłatę jest nadużyciem prawa podmiotowego i procesowego, oraz czy narusza zasady współżycia społecznego, poprzez rozdrabnianie postępowań na kilka odrębnych, w sytuacji kiedy możliwe jest wystąpienie z powództwem o zapłatę, a tym samym uniknięcie generowania m.in. zbędnych kosztów procesu, a także wydłużenia czasu trwania całego procesu?”;
„Czy w świetle regulaminu, stanowiącego integralny załącznik do umowy kredytu i wiążącego strony umowy już w dacie jej zawarcia oraz później zawartego aneksu do umowy kredytu, mającego swoje oparcie w ustawie z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe (ustawa antyspreadowa), gdzie na wniosek powoda dodatkowo wyartykułowano zapisy regulaminu dotyczące możliwości spłaty kredytu bezpośrednio w walucie, do której indeksowany był kredyt, tj. CHF, z pominięciem kwestionowanego przez powoda odesłania do Tabeli kursów walut obcych, może być mowa o naruszeniu dobrych obyczajów, czy też rażącym naruszeniu interesów konsumenta, skoro powód mógł spłacać, na mocy regulaminu, kredyt od początku trwania Umowy zarówno w walucie PLN z zastosowaniem kursów z tabeli Banku, na który sam zgodził się podpisując Umowę wraz z załącznikami, lub mógł samodzielnie pozyskiwać walutę na rynku walut i dokonywać spłaty rat kredytu z pominięciem tabel kursowych Banku bezpośrednio w walucie obcej; a tym samym czy zostały spełnione wszelkie przesłanki, aby uznać, że zapisy umowne są abuzywne oraz czy po ich ewentualnym wyeliminowaniu Umowa kredytu nie może wiązać stron umowy w dalszym ciągu?”.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. W istocie zagadnienia prawne wskazane przez skarżącego są pytaniami o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem konkretnych przepisów prawa.
Ponadto przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. np. uchwałę 7 sędziów SN – zasadę prawną - z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56; wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22; i z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj.
Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). a.g. (r.g.)