Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of general legal issues, citing specific case facts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by plaintiffs against a lower court's decision to reject their claim based on the statute of limitations. The plaintiffs argued that their procedural actions regarding the claim's scope did not constitute an abuse of rights or a violation of the law. The court ruled that the specific circumstances of this case did not present a general legal issue requiring Supreme Court interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c.; Art. 5 k.c.; Art. 363 § 2 k.c.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji; Art. 203 § 2 k.p.c. - A cassation appeal is inadmissible for lack of general legal issues if the dispute involves only specific factual circumstances requiring case-by-case assessment rather than a new legal interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 455/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa G. P., H. G. i M. G.przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie […]o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej powodów #x200edo rozpoznania, 2) zasądza od każdego z powodów po 1 200,- (jeden tysiąc dwieście) złotych (łącznie 3 600,-, trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, należnych Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 lutego 2012 r., uwzględniającym w części powództwo o zapłatę odszkodowania za wydanie niezgodnej z prawem decyzji o odmowie przyznania własności czasowej nieruchomości. Podstawę oddalenia powództwa stanowiło uwzględnienie zgłoszonego w sprawie zarzutu przedawnienia. Po wniesieniu pozwu, jednak przed doręczeniem jego odpisu stronie pozwanej, powodowie ograniczyli wysokość roszczenia – następnie zaś, po sporządzeniu przez biegłego wyceny nieruchomości, rozszerzyli powództwo.
Zdaniem Sądów obu instancji, działanie powodów oznaczało cofnięcie powództwa, sprawiając, że w tym zakresie nie przerwało ono biegu przedawnienia roszczenia – późniejsze rozszerzenie żądania nastąpiło natomiast już po upływie jego terminu co do tej części roszczenia.Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez powodów, którzy zarzucili wydanie go z naruszeniem: art. 123 § 1 pkt. 1 i art. 124 § 2 k.c.; art. 5 k.c.; art. 363 § 2 k.c.; art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 203 § 2 k.p.c., wnosząc na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie co do istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie – a w każdym wypadku, o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak jest zwłaszcza istotnych zagadnień prawnych, na których istnienie powołali się skarżący. Pod pojęciem tym, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c., zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego rozumieć należy problem z zakresu wykładni prawa o ogólnym charakterze, który nie został wyjaśniony w dotychczasowym orzecznictwie, a którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy mogłoby przyczynić się do rozwoju prawa; problem ten musi przy tym pozostawać w związku z rozpoznawaną skargą kasacyjną (por. m.in. postanowienia: z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, nie publ., z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ., z dnia 5 grudnia 2013 r., II CSK 244/13, nie publ.).
Żadna z kwestii wskazywanych przez skarżących nie posiada jednak takiego charakteru. Pierwsze dwa ze wskazanych problemów dotyczą, najogólniej rzecz ujmując, możliwości przerwania biegu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie (którego wysokość nie jest w pełni określona w chwili występowania na drogę sądową) przez dochodzenie jedynie jego części. Skarżący formułują obie kwestie w sposób niespójny – jedną z nich odnoszą bowiem do sytuacji wytoczenia powództwa jedynie o część dochodzonej kwoty, drugą zaś do częściowego cofnięcia powództwa, bez zrzeczenia się roszczenia, przed powstaniem stanu zawisłości sporu.
Jedynie drugi z tych problemów dotyczy przy tym bezpośrednio stanu, jaki powstał w rozpoznawanej sprawie (pierwszy ma dla niej znaczenie co najwyżej pomocnicze). Pytanie to nie budzi jednak żadnych poważnych wątpliwości, przede wszystkim wobec treści art. 203 § 2 k.p.c. (którą skarżący pomija uzasadniając istnienie tego zagadnienia prawnego). Na istnienie wątpliwości tego rodzaju, odpowiadających przesłance art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c., nie wskazuje także argumentacja Sądu Apelacyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Za istotne zagadnienie prawne nie można uznać także pytania, czy w razie dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa zasadom współżycia społecznego odpowiada wniosek, że rozszerzenie powództwa po ustaleniu w postępowaniu wysokości szkody nie prowadzi do przerwania biegu przedawnienia w zakresie szerszym, niż wynikający z pierwotnie wytoczonego powództwa. Mimo złożonego sformułowania tego problemu, sprowadza się on do odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, istnieją przesłanki do uznania zgłoszenia zarzutu przedawnienia za nadużycie prawa podmiotowego.
Na interpretację taką wskazuje zarówno uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i treść zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. Kwestia ta pozostaje jednak zbyt ściśle związana z okolicznościami sprawy, by jej wyjaśnienie mogło w istotny sposób przyczynić się do rozwoju prawa. Konstrukcja art. 5 k.c., oparta o klauzule generalne, z założenia pozostawia sądom rozpoznającym sprawę znaczną swobodę w ocenie, czy dane zachowanie stanowi nadużycie prawa podmiotowego. Jednocześnie, z uwagi na szczególny charakter tej instytucji, jej stosowanie zawsze wymaga oceny konkretnych okoliczności danego wypadku.
Z tych powodów, formułowanie w tym zakresie jakichkolwiek bardziej ogólnych konkluzji – sprawdzalnych we wszystkich sprawach tego rodzaju – byłoby bezcelowe.W końcowej części wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołali się także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. Pod pojęciem tym w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozumie się ewidentną, kwalifikowaną oczywistość wniesionej skargi, która może zostać stwierdzona bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (por. m.in. por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 59/11, nie publ. oraz z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ.).
Przesłanka ta została jednak powołana przez skarżących jedynie w sposób hasłowy i bez wskazania jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za wystąpieniem takiego właśnie, szczególnego wypadku, odpowiadającego oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 98 i art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. Od obciążania skarżących kosztami postępowania kasacyjnego odstąpiono częściowo, z uwagi na ich sytuację materialną, na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.