Supreme Court dismisses appeal on warranty liability, ruling established contract terms govern investor's liability scope.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the City of Z.'s cassation appeal against a judgment ordering it to pay the plaintiff. The appellant argued that statutory rights of the subcontractor to terminate the contract should limit the investor's warranty liability despite specific contractual clauses. The court held that the legal issues raised were not novel or significant enough to warrant cassation review given existing precedent. Consequently, the appeal was rejected, and the lower court's decision regarding the investor's liability remained in force.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6471 § 5 k.c.; Art. 491 § 1 k.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.: The scope of an investor's warranty liability is determined by the contract's agreed terms, and the existence of a statutory right to terminate does not automatically exclude contractual liability unless the contract explicitly modifies such consequences.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 4287/23 POSTANOWIENIE 27 września 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Góra-Błaszczykowska na posiedzeniu niejawnym 27 września 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa E. K. przeciwko R. M. i Gminie Z.o zapłatę,na skutek skargi kasacyjnej Gminy Z.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowiez 13 czerwca 2023 r., I AGa 323/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej Gminy Z. na rzecz powódki E. K. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia pozwanej Gminie Z. uzasadnienie Wyrokiem z 13 lipca 2021 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził solidarnie od pozwanych R. M. i Gminy Z. na rzecz powódki E. K. kwotę 110 316,85 zł wraz z odsetkami (pkt I); zasądził od pozwanego R. M. na rzecz powódki E. K. kwotę 18 440,11 zł z odsetkami ustawowymi (pkt II); umorzył postępowanie co do kwoty 303,05 zł (pkt III); oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt IV); zasądził solidarnie od pozwanych R.
M. i Gminy Z. na rzecz powódki E. K. kwotę 9 670,58 zł (pkt V).Wyrokiem z 13 czerwca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację pozwanych oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.Pozwany – Gmina Z. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na fakt, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), dotyczące wpływu na odpowiedzialność gwarancyjną inwestora z art. 6471 § 5 k.c. skorzystania przez podwykonawcę z ustawowego prawa odstąpienia od umowy podwykonawczej na podstawie art. 491 § 1 k.c., przy jednoczesnym umownym uregulowaniu przez strony skutków umownego prawa odstąpienia oraz dotyczące możliwości umownej modyfikacji skutków ustawowego prawa odstąpienia od umowy (z art. 491 § 1 k.c.).1.„Czy, w razie skorzystania z ustawowego prawa do odstąpienia przez podwykonawcę od umowy podwykonawczej na podstawie art. 491 § 1 k.c., która to umowa zawierała odrębną regulację umownego prawa do odstąpienia, w tym w szczególności regulowała kwestię skutku ex nunc odstąpienia strony umowy podwykonawczej, na którą to umowę podwykonawczą inwestor wyraził zgodę, wyłączona zostaje odpowiedzialność inwestora na podstawie art. 6471 § 5 k.c.;2.Czy odpowiedzialność inwestora na podstawie art. 6471 § 5 k.c. obejmuje także kwestię rozliczeń po skorzystaniu przez stronę umowy podwykonawczej z ustawowego prawa do odstąpienia od umowy z art. 491 § 1 k.c.;3.
Czy do skutków ustawowego odstąpienia od umowy podwykonawczej, o którym mowa w art. 491 § 1 k.c. zastosowanie może znaleźć regulacja umowna odstąpienia od umowy, ustanawiająca skutek ex nunc odstąpienia od umowy?W odpowiedzi powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania oraz zapewniać jednolitość orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny. W przepisach kodeksu postępowania cywilnego skarga kasacyjna została ukształtowana jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń, wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń, umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2023 r., I CSK 6201/22).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub w precedensowym charakterze.
Chodzi więc o zagadnienie prawne, które będzie miało znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia konkretnej skargi kasacyjnej, lecz także dla praktyki sądowej w ogólności. Dla wykazania takiej jego kwalifikacji skarżący powinien określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć wyczerpujące argumenty prawne, prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości związanych z rozumieniem lub stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie dotyczy; należy też wskazać, czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury. Istotnym zagadnieniem prawnym - w rozumieniu tego unormowania - jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).Sformułowane przez skarżącego zagadnienia nie spełniają powyżej zaprezentowanych przesłanek. Skarżący nie uzasadnił w sposób przekonujący wniosku w tym zakresie, który pozwoliłby Sądowi Najwyższemu na uznanie, że mimo obszernego orzecznictwa w tej kwestii nadal pozostają niewyjaśnione zagadnienia prawne, o cechach nowości.
Na marginesie jednak wskazać należy, że z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że podstawą odpowiedzialności inwestora wobec podwykonawcy jest umowa podwykonawcza, po wyrażeniu przez inwestora zgody na jej zawarcie (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2015 r., III CZP 45/15, OSNC 2016, Nr 6, poz. 73, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2016 r., V CSK 339/15, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2016 r., III CZP 50/16, niepubl.). Roszczenie wobec inwestora jest uzasadnione tylko w takim zakresie, w jakim uzasadnia go zaakceptowana treść umowy, zawartej z podwykonawcą (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08, OSNC 2008, Nr 11, poz. 121, i wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2016 r., II CSK 215/15, niepubl., z dnia 9 września 2016 r., V CSK 62/16, niepubl. oraz z dnia 15 lutego 2018 r., IV CSK 286/17, niepubl.).
Wyrażając zgodę na zawarcie umowy z podwykonawcą, inwestor decyduje się zatem na poniesienie określonego ryzyka finansowego, związanego z odpowiedzialnością za "materialnie cudzy" dług.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,11 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (NM)[ms]