Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3750/24 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on consumer credit contract invalidity due to lack of legal issue.

Case Number I CSK 3750/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the Bank's cassation appeal against the appellate court's ruling declaring a consumer credit contract ineffective. The court found that the appellant failed to demonstrate an important legal issue or a need for interpretation of laws under Article 3989 of the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected as it did not meet the strict criteria for extraordinary review, leaving the lower court's decision intact.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if an important legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts or causing inconsistencies, or the proceedings were invalid, and rejects appeals that merely seek to re-evaluate specific facts or apply established legal principles without new legal questions.

Keywords

AI generated
cassation appeal consumer credit contract ineffective legal act important legal issue Civil Procedure Code interpretation of law unfair contract terms

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3851 § 1 k.c.
358 § 2 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art.
art. 3852 k.c.
3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c. oraz ‎art.
art. 69 ust. 3 pr. bank.
oraz ‎art. 69 ust. 3 pr. bank.; art.
Dyrektywa 93/13
art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13
2 Dyrektywy 93/13, art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art.
art. 3989 § 1 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 65 k.c
1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., ‎art.

Cited Case Law

AI generated
II CK 324/03
postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05;
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
I CSK 326/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for formal defects and denies legal aid for defective filing.
II PK 98/05
Supreme Court dismisses cassation as no significant legal issue exists under Art. 393 § 1 k.p.c.
I CSK 627/18
Supreme Court dismisses cassation on acquisition by prescription, citing lack of significant legal issue and factual findings upheld.
II CZ 102/02
‎II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 ‎i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I UK 283/07
‎II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 ‎i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).
I CSK 111/08
‎II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 ‎i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).
III CZP 25/22
Supreme Court rejects consumer loan clause invalidation, ruling no statutory gap fills currency rate terms.
III CZP 31/23
Supreme Court holds retention right is barred when mutual monetary debts allow set-off declaration. Retention right is barred when mutual monetary debts allow set-off declaration.
III CZP 6/21
Supreme Court clarifies that invalid foreign currency loan clauses are void ab initio, granting consumers restitution claims under Art. 410 § 2 k.c. and Art. 405 k.c.
III CSK 159/17
Supreme Court allows appeal in execution case where unfair contract clause invalidates bank title enforceability.
I CSK 242/18
Supreme Court allows cassation appeal against appellate court judgment in civil dispute over bank payment obligations.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3750/24 POSTANOWIENIE 15 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa J.M. i K.M.‎przeciwko Bankowi AG w W.‎o ustalenie bezskuteczności czynności prawnej i zapłatę, ewentualnie o ustalenie nieważności czynności prawnej i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku AG w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 22 lutego 2024 r., V ACa 1335/22, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwoty po 2025 zł (dwa tysiące dwadzieścia pięć) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, ‎z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie ‎w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. [ag]

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 lutego 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa J.M. i K.M. przeciwko Bankowi AG w W. Oddział w Polsce o ustalenie bezskuteczności czynności prawnej i zapłatę, ewentualnie o ustalenie nieważności czynności prawnej i zapłatę, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie ‎z 21 października 2022 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powodów dalszą kwotę 41 781,01 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od ‎9 maja 2020 r. do dnia zapłaty (punkt 1), oddalił apelację pozwanej (punkt 2) ‎i orzekł o kosztach postępowania (punkt 3).Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości oraz wniósł m.in. o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych ‎w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności ‎w orzecznictwie.

Wątpliwości skarżącego dotyczyły w szczególności interpretacji art. 4 ust. 2 Dyrektywy 93/13, art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., ‎art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c. oraz ‎art. 69 ust. 3 pr. bank.; art. 3851 § 1 zd. drugie k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 93/13 oraz art. 3852 § 2 k.c. w zw. z motywem dwudziestym pierwszym Dyrektywy 93/13, skutków stwierdzenia abuzywności postanowień wzorca umowy, wykładni orzecznictwa TSUE oraz dotychczasowej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego na tle kredytów walutowych.

Bliższa analiza skargi kasacyjnej nie wykazała, że w sprawie wystąpiły wskazane przyczyny kasacyjne.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05;

‎z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; ‎z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Z kolei powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą ‎w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie ‎o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających ‎z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika ‎z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.

‎II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 ‎i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08). Istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów nie występują, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w określonej kwestii, a nie zachodzi potrzeba jego zmiany. Przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; uchwałę 7 sędziów SN ‎z 19 czerwca 2024 r., III CZP 31/23; uchwałę 7 sędziów SN – zasadę prawną – z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56; wyroki SN:

‎z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; ‎z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; ‎z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22; ‎i z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17). Ponadto wskazane przez skarżącego wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów prawa są w istocie pytaniami ‎o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem konkretnych przepisów prawa.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). ag[a.ł]‎