Legislator Case Law & Legislation
I CSK 3080/24 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as fact-finding errors are not cassation grounds under Polish Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 3080/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court judgment regarding personality rights and damages. The appellant argued that the lower courts violated the principle of comprehensive evidence assessment and failed to define the boundaries of personality rights protection. The court rejected this, ruling that cassation cannot be used to challenge factual findings or evidence evaluation, which are excluded from cassation grounds under Article 3983 of the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: Cassation appeals cannot be based on alleged errors in fact-finding or evidence assessment, as the Supreme Court does not re-evaluate facts and such arguments do not constitute grounds for admitting the appeal.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal evidence assessment error fact-finding review personality rights protection Civil Procedure Code Supreme Court jurisdiction costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka ‎z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie ‎art.
Art. 98 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie ‎art. 98 k.p.c. w zw.
§ 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.O kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu orzeczono stosownie do § 2 w zw.
§ 2 w zw. z § 4 ust. 3 w zw. z § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu
art. 3989 § 1 k.p.c
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka ‎z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka ‎z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 3080/24 POSTANOWIENIE 20 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 20 stycznia 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa M.W.‎przeciwko J.H.‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej M.W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie ‎z 29 marca 2024 r., I ACa 1028/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powódce do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;

3. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego ‎w Szczecinie na rzecz adwokata K.K. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną ‎o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu ‎w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Powódka, M.W., wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 29 marca 2024 r., wydanego w sprawie przeciwko J.H. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powódka wskazała na oczywistą zasadność skargi polegającą na rażącym naruszeniu przez Sąd pierwszej i drugiej instancji zasady wszechstronności zebrania i rozważenia zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca poza powołaniem się na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego wskazała także na potrzebę określenia granic ochrony praw osób, które poniosły szkodę i doznały krzywdy w związku z niezgodnym z prawem i naruszającym ich dobra osobiste działaniem współwłaściciela nieruchomości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym ‎o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób, sprzeczną ‎z jednolitą i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną ‎w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r., ‎I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r., ‎I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r., ‎I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r., ‎I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka ‎z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powódka pod pozorem oczywistej zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego ‎w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawiła wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji. W istocie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest ściśle związane z podstawami kasacyjnymi, które opierają się na zarzutach dotyczących oceny materiału dowodowego.

Skarżąca kwestionuje bowiem ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez Sądy pierwszej i drugiej instancji.Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że ‎w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.Nie jest rzeczą Sadu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego ‎i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów.

Skarżąca błędnie traktuje skargę kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy meriti nie stwierdziły naruszenia dóbr osobistych powódki. W konsekwencji żądanie określenia granic ochrony praw osób, które poniosły szkodę zdaje się zbyteczne‎ i oderwane od ustalonego stanu faktycznego w niniejszej sprawie.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w istocie skarżąca oparła swoją skargę prawie wyłącznie na podważaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych na tej podstawie przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych.

Znamienne przy tym, że powódka błędnie upatruje oczywistej zasadności skargi kasacyjnej polegającej na naruszeniu przepisów prawa materialnego i procesowego, powtarzając przy tym szereg przepisów, które wskazała w apelacji. Tego rodzaju zarzuty są w skardze kasacyjnej niedopuszczalne, a co za tym idzie odwoływanie się do nich nie może uzasadniać przyjęcia skargi do rozpoznania. Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie ‎art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.O kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu orzeczono stosownie do § 2 w zw. z § 4 ust. 3 w zw. z § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn.

Dz. U. ‎z 2024 r. poz. 764). Adam Doliwa‎ (P.H.)[SOP]