Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit regarding minority partner dividend distribution ruling.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant company against the appellate court's decision to revoke a partners' resolution. The appellant argued that the resolution violating good morals and denying minority dividends was legally flawed, but the court found no obvious merit in these claims. The court ruled that the lower court's reasoning was not arbitrary and that the appellant failed to demonstrate a clear error warranting retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it lacks obvious merit, meaning its correctness must be evident without complex reasoning, and the appellate court's argumentation does not constitute a flagrant error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 303/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa E. P.przeciwko G. Spółce z o.o. w W.o uchylenie uchwał,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt VI ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) odmawia zasądzenia stronie powodowej kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W., uchylającego uchwałę wspólników pozwanej w sprawie podziału zysków za 2009 r. jako sprzeczną z dobrymi obyczajami i mającą na celu pokrzywdzenie powódki jako wspólnika mniejszościowego przez pozbawienie jej dywidendy. Niemal cały zysk osiągnięty przez spółkę w 2009 r. przeznaczony został mocą tej uchwały na cele rozwoju spółki. Orzeczenie Sądu drugiej instancji zostało zaskarżone przez pozwaną skargą kasacyjną, w której zarzuciła ona naruszenie art. 249 § 1 k.s.h., art. 217 § 2 k.p.c. (w brzmieniu sprzed dnia 3 maja 2012 r.) w związku z art. 227, art. 232 zdanie 2 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Na tej podstawie wniosła ona o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie brak jest przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Nie występuje w niej zwłaszcza przesłanka oczywistej zasadności skargi, na którą powołała się pozwana. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., rozumieć należy jej zasadność ewidentną, możliwą do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 59/11, nie publ. oraz z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie istnienia tej przesłanki nie uzasadnia powołanie się na brak oceny istoty zarzutów apelacyjnych (i skonstruowanie w tym zakresie przez Sąd drugiej instancji jedynie pozornej argumentacji).
Na jej występowanie nie wskazuje także zarzut naruszenia art. 249 § 1 k.s.h. przez pominięcie przy stosowaniu tego przepisu oceny stosunków panujących w spółce. Żadne z tych twierdzeń nie wskazuje na popełnienie przez Sąd Apelacyjny rażących i oczywistych uchybień, zaś argumentacja skarżącego odpowiada raczej uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, nie zaś oczywistej zasadności skargi.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. Ze względu na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie, odmówiono zasądzenia na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego. awjw